Canan-Maysa canım ben hastaneye kontrole gidiyorum
Maysa-tamam Canan ara beni
Canan-görüşürüz
Maysa-görüşürüz
Canan benim en yakın arkadaşım hatta kardeşim. Ikimizde yetimhanede büyürken birbirimizi kolladık, soyadlarımız bile aynı. Canan benden iki yaş büyük, 18 yaşına geldiğinde yetimhaneden çıktı. Kocasını bir ay önce kaybetti ve hamile, doğumuna bir hafta kadar az bir süre kaldı.
Aradan bir saat geçince telefonum çaldı. Canan. Bekletmeden açtım.
-alo, cananım minik serçemiz na-
-alo, bu telefonun sahibi kaza yaptı hastaneye kaldırdık. Kardeşim yazıyordu bu yüzden sizi aradık.
Beynimden aşağı kaynar sular dökülmüştü. Canan, benim ablam, kardeşim, kaza yapmıştı. Hastanenin yerini sorup telefonu kapattım.
Hastaneye vardığımda Canan'ın ameliyathaneye alındığını öğrendim. Belki bir saat belki on saat gibi geçen beklemenin ardından kapı açıldı ve doktor çıktı. Hemen yanına ilerledim.
-durumu nasıl?
Diye sordum endişeli sesimle
-bebeğin durumu gayet iyi, hasta için aynısını söyleyemeyeceğim, buraya getirilirken çok kan kaybetmiş, maalesef hastayı kaybettik...
Daha fazla duymak istemiyordum. Delirmek üzereydim. Ortada bir bebek kaldı. Öksüz, yetim, kimsesiz bir bebek.
-siz hastanın nesi oluyordunuz?
-ben kar-deşiyim
-anladım, tekrardan başın sağ olsun
Doktor yanımdan ayrıldıktan sonra, ameliyathanenin büyük kapısı açıldı. Önce Cananın cansız bedeni sonra hiç bir seyden haberi olmadan uyuyan minik serçemiz çıktı. Ne kadarda tatlıydı. Canan bebek doğduktan sonra işim koymayı düşünüyordu, doğana kadarda minik serçe dedirtti. Eğer işim koyma görevi bana kaldıysa anlamı serçe olan Çilay isimini koyacaktım. Hem Canan olsa o da bu ismi koyardı.
Üç gün sonra
Avukat Canan'ın vasiyetimi okumak için gelmişti. Vasiyet tam olarak şöyleydi
"Eğer bunu okuyorsanız, ben ölmüşümdür. Bütün mal varlığım senin üzerine Maysa'm. Çokta bir şey yok aslında sadece bir araba ve 2+1 ev. Sana daha fazlasını bırakmayı çok isterdim. Bu aralar kendimi ölecekmiş gibi hissettiğimden erken yazıyorum vasiyetimi. Kızım, minik serçem, sana emanet. Bizim gibi yetimhanede büyümesin. Kızıma çok iyi bakacağına ve büyüteceğine eminim. Seni çok seviyorum kardeşim.
Canan Ok"
Emin olabilirsin kardeşim Çilay'a kızım gibi bakacağım.
O günden sonra Çilay benimle kalmıştı. Soy adlarını aynı olduğundan dolayı velayet sorunu olmadı. Zaten babasının aileside öldüğünden, kimse benimle velayet kavgasına tutuşmadı. Şimdi bir evde Çilay, ben ve Çilay'ın dadısı Zeynep abla vardı. Dadıya ihtiyaç duymasını sebebi benim daha okulumu bitirememiş 19 yaşında bir kız olmamdan kaynaklanıyor. Ben hukuk okuyorum ve daha 2. Senesindeyim. Okulum bittiğinde Çilay'a tek başıma bakacağım ve annesinin yokluğunu ona hissettirmeyeceğim...