Bölüm 5

Melis'in babası içeri girdi ve Melis'in gözlerinin içine baktı. 3 sene boyunca mutluluk, sevgi, aşk gibi güzel duygular için bakan gözler kızgınlık, bıkkınlık, üzüntü ile bakıyordu şimdi. Melis bu bakışı sevmedi. Büyük gözlerini devirdi ve kalktı o yumuşak koltuktan. "Annem nerde" diye sordu "Eve gitti" dedi babası soğuk bi sesle. Melis bunu da sevmemişti. Melisin sevmediği şeyler genel olarak basit şeylerdi ama bu sefer gerçekten birşeyler olduğunu hissetmişti. Babasınınki gibi soğuk bi sesle "Eve götür beni" dedi. "Tamam, sen çık geliyorum ben" dedi Babası. Melis tereddüt etmeden çıktı odadan. Artık atmosferine alıştığı odadan ziyade kan, ilaç gibi şeyler kokuyordu bütün hastane. Biraz aralık kalan kapıyı kapattı babası. Melis odanın kapısının önüne çöktü, elleriyle kulaklarını kapatıp tekrar "Mayıs" diye mırıldanmaya başladı. Bu sefer bu kelime onu daha çok rahatlatmıştı. Arkasındaki kapı sertçe açıldığında sırt üstü yere çakıldı. Babası canının acımasını umursamıyarak onu kolundan tutup kaldırdı. Arabaya bindiler ve eve doğru ilerlemeye başladılar. Hastane eve uzaktı, aralarında yaklaşık 30 dakika vardı. Sessiz ve uzun birkaç dakika sonunda Melis'in babası arabanın radyosundan Kırmızı Balık açmıştı ki, "Baba mayıs açay mısın" dedi Melis. Babası Melis'e ifadesizce baktı "O ne" dedi soğuk sesiyle. Melis cevap vermedi, baktı sadece. Yaklaşık 20-25 dakika sonra ufak bir sağlık ocağının kenarındaki gri ve siyaha boyanmış evlerinin önünde durdular. Melis bu renklerden nefret ederdi ama ona ilk kez güzel gelmişti bu renkler. Kim bilir, belki de hayatın gerçeklerini daha iyi öğreniyordur. Yani hayatta heveslenerek 3 top çilekli dondurma aldığında ve ona onlarca lira ödediğinde onların yere düşmesi, ardından annenin gülümseyerek sana kendi dondurmasını vermesi, senin annene üzülmen ama yine de dondurmayı yemen gibi küçük şeylerden ziyade daha acı şeyler de olabilirdi bu hayatta. Melis o gün abisinin tamamen gittiğini kabullenmişti...