"Sen gökyüzüm ol ben sana karanlık olurum " Batu gitsede bu anlamsız kelimeleri peşimi bırakmıyordu herkesin önünde onu unutmuş gibi yapıyordum ve evet herkes adını bile hatırlamadığımı sanıyordu ben ise onunla olan fotoğraflarıma bakıyor kimse görmeden çekmeceme kaldırıyordum şuan ise abimlerdeydim valizimi yerleştirmiş yeni oluşan yaralarıma merhem sürüyordum abimin aşağıdaki dolanmasını duyuyordum aşağı insem azar yağmuruna boğacaktı kapım hafifçe açıldı
Nil: Müsait değilim
Mevsim:Sus deli kız
Nil:Gel Mevoş
Mevsim:Ben sana göstericeğim Mevoş'u
Nil:Sende mi
Mevsim:Şaka şaka gül diye
Nil: Neyse abim hâlâ sinirlimi
Mevsim:Yok değil de misafirimiz var seni bekliyorlar
Nil:Tmm geliyorum
Açıkçası merak etmiyordum şuan evleniyorsun deseler umrumda olmazdı zaten ben ruh eşimi kaybetmiştim geride kazanamazdım üstüme aylardır yaptığım gibi bı kazak bir pantalon giyecekken gözüme uzun mavi elbise çarptı morarmış her yerimi kapatıyordu ve en sevdiğim renklerde idi elbiseyi üstüme giydim boy aynasının önüne geçtim
Nil:Vay be kızım amma güzel oldun
Batu olsa düşerdi kesin ama yoktu merdivenlerden inerken abim bana bakmaya başladı aşağı inip abimin önünde durdum sıkıca bana sarıldı
Alper: Güzel bebeğim
Mevsim: Bebeğin burada Alper
Alper: Biliyorum sevgilim ama Nil benim ilk bebeğim
Nil:Abi misafirin nerede
Batu: Buradayım,arkanda her zaman
Bu onun sesiydi Batu Deniz ilk değil son aşkımdı ruh eşim ölen bebeğimin babası arkamdaydı yanımda bu evde ...
Batu her ne kadar Nil'i tam görmesede ona yeniden aşık olmuştu bir yandan da ensesinde ki morluğu görüp gözünden gelen göz yaşını gizlemeye çalışıyordu Nil ise daha demin elbisesini görmesini istediği adamın önünde mavi elbisesini düzeltiyor göz yaşlarını gizleyemiyordu Batu ise Nil arkasını dönmeden lacivert gömleğini düzeltiyordu
Mavi ve lacivert birleşmiş ahenk yaratıyordu Batu ve Nil aynı evdeydi