Okuldan çıkmıştık. Yanımda benimle takılan birkaç kişiyle birlikte yürüyorduk. Onlara arkadaşım diyemezdim çünkü öyle değillerdi. Benimle takılmak için yanımda gezen bir avuç kişiydi.
Lisede ki durumlardan nefret ediyordum. Eğer birisinin dış görünüşü beğenilirse tüm grup onunla takılmak isterdi içini önemsemeksizin. Şuan olan da buydu. Ama bu beni rahatsız ediyordu.
"Geçen gün Yunanistan nasıl yendi ama?" Futbolla ilgilenmezdim. Çok fazla hobim yoktu sonuçta.
"Ne yenmesi hile ile yenmek mi olur?"
"Sen sus Batu, Mert sen kimin tarafındasın?" Soru dönüp dolaşıp bana gelmişti yine.
"Ben ilgilenmiyorum." Hepsi şok içinde bana bakıyordu. Kendine gelen ilk kişi kolunu omzuma atarak beni kendisine çekti.
"Abicim, seni bugün futbola başlatıyoruz. Futbol bilmeyen erkek olmaz." Ne dediği umrumda değildi.Temastan nefret ederdim. O elini oradan hemen çekmeliydi.
"Çek o eli!"
"Ne?" Elini sertçe çektim. Yüzünü ekşitti. Açıtmıştı.
"Dostum, ne yapıyorsun?" Bilmemezlikten gelerek kollarımı kaldırdım.
"Uyarmıştım." Onlarla bu saçma konuşmayı yaparken az ötemizde ki kırtasiyeye mavi saçlı bir kız girmişti. Evet bu oydu. Miray...
Onun hakkında daha çok bilgi edinmek istiyordum. O merak uyandıran biriydi.
Diğerlerini umursamadan onun peşinden içeriye girdim.
İçerisi çok büyüktü, iki katlı bir villayı andırıyordu.
Alt katında kırtasiye ürünleri varken, üst katında kitap rafları bulunuyordu. Vakit öldürmek için güzel bir yerdi.
Sonra buraya neden girdiğimi hatırladım. Miray...
Sahi o nereye kaybolmuştu?
Sevgiliyorsunuz...
