Bölüm 25

BÖLÜM 25 – Sessizce Gelen İki gündür konuşmuyorlardı. Okul aynıydı ama her şey eksik gibiydi. İkra teneffüslerde pencereden dışarı bakıyor, Aras ise hep arka sıralarda sessizce oturuyordu. Kimse fark etmedi sanıyorlardı. Ama biri fark etmişti. Mina. İkra’nın en yakın arkadaşı. Öğle arasında yanına oturdu. Sessizce. “Aras’la kavga ettiniz,” dedi. Soru gibi değil, kesin bir cümleydi. İkra başını kaldırmadan “Evet,” dedi. Mina iç çekti. “Aras dün bana geldi,” dedi. “Konuşmadınız diye.” İkra bir anda baktı. “Ne?” dedi. “Pişman,” dedi Mina. “Ama seni daha da kırmaktan korkuyor.” İkra’nın kalbi sıkıştı. “Beni boğduğunu söyledi,” dedi. “Sence bu kolay mı?” Mina başını salladı. “Hayır,” dedi. “Ama şunu da söyledi… seni kaybetmekten korktuğunu.” İkra sustu. Bu cümle içini yumuşattı ama hemen teslim olmadı. Aynı günün sonunda Mina Aras’ı da yakaladı. “İkra seni hâlâ önemsiyor,” dedi ona. “Ama kırıldı. Ve ilk adımı senden bekliyor.” Aras başını eğdi. “Yanlış kelimeler kullandım,” dedi. “Onu suçlar gibi.” “Öyle hissettirdin,” dedi Mina netçe. “Ama hâlâ düzeltebilirsin.” Ertesi gün kütüphanede görev saatleri çakıştı. İkra içeri girdiğinde Aras çoktan oradaydı. Göz göze geldiler. Bu kez kaçmadılar. Mina uzaktan baktı. Gülümseyip çıktı. Kütüphanede iki sandalye vardı. Ve konuşulmamış çok şey. Aras derin bir nefes aldı. “Yanlış söyledim,” dedi. “Seni değil… kendi korkularımı konuştum.” İkra gözlerini ondan ayırmadı. “Dinliyorum,” dedi. Bu bile bir adımdı. Sessizlik hâlâ vardı. Ama bu kez duvar gibi değil, köprü gibiydi. Bazen birinin araya girmesi iki insanı ayırmak için değil, yeniden buluşturmak içindi.