Onu ilk gördüğümde saatlerce izlemek istemiştim. Bir yanımda uzaklaş istemişti. İlk kez rastladığım bu simaya dalıp gitmiştim. Buruk bir acı kaplamıştı içimi. Bilemezdim ki başında hissettiğim herşeyi sonunda yaşayabileceğimi.
Anlamını ezbere bildiğim sözlerine dahi belki de deyip hep bir umut tohumu ektim. Ona sonsuz bir umut vaat ettim. En çok onu düşünmek yerine, ondan başka birşeyi düşünmemeyi tercih ettim. Ondan güzelini bulundurmadım. Bir tek onu sevmek için , sevdiğim herşeyden uzaklaştım.
Gözlerinin derinliklerine daha en fazla on saniye dalabildiğim, bakarken incitmekten çekindiğim bir kadın tarafından görülmedim.
Olur da kalbini teğet geçer de tırnağı kırılır diye karşısında taşa bürünüp göğüs gerdiğim bir kadın tarafından parçalandım.
Ne zaman kötü bir sona dayansa adımları bedenimi köprü edip üzerime basa basa taşıdığım bir kadın tarafından geride bırakıldım.
O olmadan gelecek hayali bir köşeye ekmek almaya dahi gitmeyi hayal edemediğim bir kadın tarafından ilk vazgeçeceği adamdım.
Ölemekten korktum dilediği herşeyi ona sunamam da eksik bırakırım diye düşündüğüm bir kadın tarafından bu gece ölü bulundum.
Anlattım, anlamak istemedi.
Git demedi ama kalmam için de bir sebep vermedi.
Kırıldım dedim, öylece gönderdi. Gönül almak nedir bilmem dedi.
Umudum bitti dedim, öylece dinledi.
Güvenim yitti dedim, öylece izledi.
Daha önce bir kuş kanadının, nehir akıntısının, evrenin ve tüm canlıların sesini duymamış biri dahi olsa karşımda,
Yüzümde ki acımdan anlardı beni.
İşitmediği ama izlediği dudaklarımdan olurdu yorgunluğumu.
İnsan neyi istese onu olduruyordu belli ki.
Belli ki istemedi.
İnsan evini terk etmez, evine sağır etmez kendini.
Canını yaktım sarıldım, itti.
Canımı yaktı sarıldım, itti.
Şimdi olmasada bir gün anlayacak beni.
Vazgeçtiğim bu gönül davamın oydu kaybedeni.
Tüm eksiklerime, tüm kusurlarıma rağmen onu büsbütün sevdiğimi.
