07.05.1999
Gecenin öfkesinde, Hayattan adaleti bulan iyi insanlar mışıl mışıl uyurken.
Hayattan adaleti bulamayıp, kendilerini kötü ilan edenler gecenin karanlığında, "neden ben" diye sorup uyanıkken.
Küçük çocuklar, aileleri masal anlatıp, ninniler soyleyip rüyalarında dünyayı kurtardığını görürken.
Kalpleri kötülükle bulanmış gibi görünse de,
asla kötülük yapmayıp ama her seferinde kötülük yapılan, aslında en merhametli olan sokak çocukları ise, kendilerini bu pis dünyadan korumak için, uyanık kalırken.
Bir anne çığlık çığlığa bağırıyordu. Canı çok ama çok yanıyordu .
Doğum yapmasına yardım eden komşular anneye "Sabret" diyordu.
Anne "Artık dayanamıyorum" diye bağıra bağıra ağlıyordu.
Komşu tekrar "dayan." Dedi. "Eğer dayanamazsan çocuğun ölür. En çokta buna dayanamazsın."
Bir annenin en çok korktuğu şey bu değil miydi? Evladiyla sınanmak.
Bir anne çocuğu için bütün fedakarlığı yapardı, bu acıya mi dayanamayacakti.
Anne daha çok ıkındı. O bebek dünyaya gelecekti. Daha çok bağırdı. Daha çok...
Bir çığlık koptu odada. Doğum sessizliği...
Bir bebek doğdu, ay kadar parlak teni, gece gibi kara gözleri.
Anne şükretti tanrıya evladı doğdu diye.
Anne konuştu zar zor. "Arın olsun adı."
Dedi "Arın. Arınsın bütün kötülüklerden. Yaşamasın benim kaderimi..."