Gökyüzü günlerdir kızıl renkteydi.
Krallığın saldırısından sonra Bilinmeyenlerin dünyasında birçok yer harabeye dönmüştü. Evler yıkılmış, ormanlar yanmış, yüzlerce aile yuvasını kaybetmişti.
Halk öfkeliydi.
Bazıları karşılık verilmesini istiyordu.
Bazıları ise yeni bir savaşın her şeyi bitireceğini söylüyordu.
Tam bu sırada Bilgeler Meclisi toplandı.
Dünyanın en yaşlı ve en güçlü Bilinmeyenleri taş salonda bir araya geldi.
Salonun ortasında duran mavi alev sessizce yanıyordu.
Uzun süre kimse konuşmadı.
Sonunda en yaşlı bilge ayağa kalktı.
“Bu saldırıyı insanlar yapmış olabilir. Ama bu savaşı başlatan onlar değil.”
Salonda fısıltılar yükseldi.
Herkes aynı şeyi düşünüyordu.
Kötü cadılar.
Yüzyıllardır saklanan karanlık sonunda geri dönmüştü.
Bilgeler bunu biliyordu.
Fakat insanların onları dinlemeyeceğini de biliyorlardı.
Bir savaş daha çıkarsa iki dünya da yok olabilirdi.
“Öyleyse ne yapacağız?” diye sordu genç bilgelerden biri.
Yaşlı bilge mavi aleve baktı.
Sonra yavaşça konuştu.
“Bir elçi göndereceğiz.”
Salondaki herkes şaşkınlıkla ona döndü.
“Bir yetişkin değil. Bir savaşçı değil.”
Bilge derin bir nefes aldı.
“Bir çocuk.”
Bu sözlerin ardından salon sessizliğe gömüldü.
Gönderilecek kişinin iki dünyanın da kaderini taşıyacağını herkes biliyordu.
Onu insanlar büyütecek, insanlar arasında yaşayacaktı.
Fakat zamanı geldiğinde gerçeği öğrenecekti.
Ve belki de iki dünya arasında kapanan kapıyı yeniden açacaktı.
O gece Bilgeler kararlarını verdi.
Artık geri dönüş yoktu.
Son umut hazırlanıyordu.