Mardin’de Esir Olan Kader

Ordu’nun sakin sokaklarından, Mardin’in tarih kokan taş döşeli sokaklarına uzanan bu hikâye; törelerle, aşkla ve gizli bağlarla örülü bir kaderin kapısını aralıyor. Elif Coşkun,22 yaşında. Erzincanlı, köklü, tanınan ve törelere az da olsa bağlı bir aileden geliyor. Babası emekli memur, annesi öğretmen. Babasının emekliliğiyle birlikte Ordu’ya taşınırlar. Elif; anneannesi Ayşe, dayısı Osman, kardeşleri Beril ve Yiğit’le birlikte sevgi dolu bir evde büyümüştür. Miran Derhanlı, 32 yaşında. Mardinli, zengin ve güçlü Derhanlı ailesinin en büyük oğludur. Mardin’de herkesin saygıyla karışık korkuyla baktığı bir adam. Ağadır. Kuralları o koyar. Sözünün üstüne söz edilmez. Elif, çocukluk arkadaşı Zeynep’i ziyaret etmek için Mardin’e gider. O sadece bir haftalık tatil planlarken, Miran’ın gözleri onu ilk kez terminalde görür. Ve o andan itibaren Elif’in hayatı, Miran’ın gölgesine düşer. Elif tatil boyunca Miran’ın ilgisini fark ettikçe tedirginleşir ve Ordu’ya dönmek ister. Ama tam bavulunu topladığı sırada bir telefon gelir: Elif’in ailesi Mardin’e geliyordur. Çünkü Elif’in babasının kuzeni, Miran’ın en küçük kız kardeşi Zelal’i kaçırmıştır. Bu olay Derhanlılar için bir kan davası demektir. İki aşiret — Yararlar ve Derhanlılar — Mardin’de yüzleşmek üzere toplanır. Herkesin nefesini tuttuğu o an, Miran gözlerini Elif’ten ayırmadan babasına döner ve der ki: “Kuzenini yaşatırım. Ama berdel yapacağız.” Yusuf, yani Elif’in babası, düşündükten sonra kabul eder ve evlenmek isteyen kızları gösterir. Ama Miran’ın gözü hiçbirine kaymaz. Sadece birine bakar: Elif’e. Ve kaderin yönünü değiştiren o cümleyi söyler: “Senin kızın Elif’i karım olarak isterim.” İşte bu andan itibaren herkesin hayatı bir daha eskisi gibi olmayacaktır.