Ben kumandaya dikkatle baktım.
— Amca... Bunun başka tuşları da var.
İsmail Amca gözlüğünü düzeltti.
— Şu yeşil olana hiç basmadım.
Herkes aynı anda bağırdı:
— BASMA!
Tabii ki bastı.
Bir anda bütün mahalle sessizleşti.
Ne horoz sesi vardı ne araba gürültüsü...
Sadece eski bir melodinin sesi duyuldu.
İsmail Amca'nın yıllar önce vefat eden eşi, balkondaki eski radyodan en sevdiği şarkıyı çalıyordu.
İsmail Amca gülümsedi.
— Bu şarkıyı onunla her pazar dinlerdik...
Mahalle ilk kez sessiz kaldı.
Bakkal bile konuşmadı.
Tam o sırada kumandanın içinden ince bir "bip" sesi geldi.
Ekranında küçük bir yazı belirdi:
"Görev tamamlandı. Eski anılar teslim edildi."
Sonra kumanda yavaşça toza dönüştü.
İsmail Amca cebine uzandı...
Ama artık koyacak bir kumanda yoktu.
Derin bir nefes aldı.
— Demek işi bitmiş...
Biz üzülürken bakkal sessizliği bozdu.
— İade fişi olan var mı?
Herkes ona baktı.
Tam o anda mahallenin en yaşlı horozu öne çıktı...
"Ürüüüü!"
Ve bakkalın kafasına minicik bir uzaktan kumanda düştü.
Bakkal sevinçle bağırdı:
— Ooo! Bunun pili de benden alınır!
Mahalle kahkahaya boğuldu.
Ben o gün şunu öğrendim:
Bazı kumandalar televizyonu değil, insanın kalbindeki eski anıları çalıştırır. Ve bazen en komik hikâyeler bile, sonunda insanın gözlerini biraz olsun doldurur.