Gece, Malifina'nın üzerine ağır bir sessizlik gibi çökmüştü.
Şehrin yüksek taş duvarlarının ardında yüzlerce insan uyuyor, sokakları aydınlatan solgun lambalar rüzgârda titriyordu. İmparatorluğun her köşesinde aynı kural geçerliydi:
Büyü yasaktı.
Büyüden bahsetmek bile tehlikeliydi.
Fakat o gece, yıllardır sessiz kalan bir şey yeniden uyanmak üzereydi.
Lavin, yatağında huzursuzca dönüp durdu. Gözlerini açtığında odasının karanlığıyla karşılaştı.
Bir süre tavana baktı.
Sonra...
Tık.
Bir ses duyuldu.
Lavin doğruldu.
Tık.
Ses bu kez odanın köşesinden gelmişti.
"Kim var?"
Cevap yoktu.
Lavin yatağından kalkıp pencereye yaklaştı. Perdeyi araladığında şehrin tamamını görebiliyordu. Her şey normal görünüyordu.
Ta ki gökyüzüne bakana kadar.
Ayın etrafında ince, mor bir ışık halkası vardı.
Lavin'in kalbi hızlandı.
Bu görüntüyü daha önce görmüştü.
Rüyalarında.
Tam o anda odasının kapısı hızla açıldı.
Lavin irkilerek arkasını döndü.
Annesi kapının önünde duruyordu.
Yüzü bembeyazdı.
"Lavin..."
"Ne oldu?"
Annesi birkaç saniye konuşamadı. Sonunda gözlerini Lavin'in ellerine çevirdi.
Lavin de ellerine baktı.
Parmaklarının arasında çok hafif bir ışık parlıyordu.
Mor.
Annesi bir adım geri çekildi.
"Onu hemen durdur."
Lavin ne yapacağını bilemeden ellerini birbirine kapattı.
"Ben hiçbir şey yapmıyorum!"
"Yapıyorsun."
Annesinin sesi titriyordu.
"Ve eğer biri bunu görürse, ikimizi de öldürürler."
Lavin'in yüzündeki şaşkınlık yerini korkuya bıraktı.
"Anne... Bu ne?"
Annesi cevap vermedi.
Çünkü yıllardır sakladığı sırrın artık saklanamayacağını anlamıştı.
O gece Lavin'in hayatı değişti.
Ve şehirden kilometrelerce uzakta, terk edilmiş bir tapınağın derinliklerinde...
Yüzyıllardır kapalı duran siyah bir kapının üzerinde ilk çatlak oluştu.
Çatlağın içinden mor bir ışık sızdı.
Taş duvarlarda tek bir kelime belirdi:
MALIFINA.
Ardından tapınağın iç