Bölüm 2

Çok küçüktüm hayal meyal aklıma geliyor emin olduğum şey anasınıfına bile gitmiyodum bi gece bağırma sesleri geliyordu evin içinde korkudan kafamızı yorganın altından çıkaramadık benle cihan . Babam öldüresiye annemi dövüyordu cami şekilde bi saatimiz vardı televizyonun üzerindeydi benim karşımda yorganın altından görebiliyordum onu babamın onu annemin kafasında parçalayışını ve annemi nasıl öldüresiye dövdüğünü izlemek zorunda kaldık içmişti saat gece yarısını geçıyordu ilk o gece çok korktum ondan sabah uyandğmzda annem evde yoktu ben ve 3 kardeşim evde bi başımıza kalmştk ben ve kardeşim Şahin ishale yakalanmıştık fakat onun ki zehirli ishaldi anneannem gilin evi biraz uzaktı ne yemek var ne su perişandık babaannem annen nenen gilde git yanında ağla eve gelir demişti bana gittiğimde daha ben avlu kapısına varmadan dedem terlikle kovdu benle cihanı anne ekmek diye ağlıyordum dün gibi aklımda çocuk aklımla işte dede biz açız diye ağlyorduk bırak annem gelsin bize yemek yapsın diye akşama kadar kapısının önünde bekledik çare olmayınca eve geldik babam o gün eve gelmedi ondan sonraki günde eve gelmedi ertesi gün yine gittik anneannem gile bu sefer uzakta bekliyoruz terlik bize değmesin diye annem yine gelmedi 1 hafta boyunca hergün gittik oraya çunki açtık bilmiyoruz ki küsmek ne demek canatak etmek ne demek eğer bilseydim durumu idare eder babamın burnunun sürmesini zevkle izlerdim fakat her jkiside bizi harcadı her seferinde biz harcandık babam eve bakmaz diktatör sesiyle altına işeten bencil zevklerinden ödün vermeyen herşeyi dayakla bağırmayla aç bırakmayla çözebileceğine inanan hiç bir ideolijisi olmayan biriydi annem de her seferinde dayanamayıp bizide o canavarlarla tek başımıza bırakıp arkasına bile bakmadan annesi gile sığınır bizi de arkasnda bırakırdı kimse demiyordu ki bu dört çocuk biri 5 biri dört biri 3 biri iki yaşında bunların ne günahı var diye . Gelen dövüyordu giden dövüyordu onlar yüzünden uğradğm tacizlerin haddi hesabı yok. Şimdilik kızlarım uyandı görüşmek üzere