"Bir kere mahvolduysan tekniği asla unutamazsın"
-Osman Konuk
...Sen gül diye ağladım. Daha açık anlatacak ne bir kelime bulabiliyorum ne de bir sayı. Gerçi zaten matematik dersim kötü diye okulu uzattım, bitiremedim biliyorsun. Oysa matematikte ve geometride çok iyiydim. Söz gelimi kendi acından kalbine dikmeler indiğin zaman gördüğün merkez acının ölçüsü tüm çevre acılardan daha büyüktür hep. Ama bunu hiç bir zaman anlatamadım. Serçe parmağımı kaldırıp sınıftan uçarak kaçmak istediğimde bile hep aklımdaydı bunlar, sen hep aklımdaydın. Beyin kıvrımlarımın arasında öylece bir yerde bir cam parçası gibi takılıp duruyordun. Ne zaman gözüm seğirse ne zaman baş barmağım sıtmaya tutulmuş gibi titrese hep anlarım; sen orada yeni bir yeri kanatıyorsun. Ama, işte ama sen gül diye ben ağladım. Daha acı-k, daha açık ne söyleyebilirim ki sana.
Sanırım bir bahar sabahıydı; senin için ilk benim için son olan bir bahar. Kabuslarla uyandım.