Kelepçeler bileklerimi acıtıryor, gerçi hayat kadar acıtmasada.. ben artık katıldım bu bir gerçekti kendime göre haklıydım insanlara göre haksız kader miydi bu ? Kalacağım koğuşa geldiğimde duavralarin ardında olmak ilk defa bu kadar acı veriyordu ruhuma, normalde hep duvarların arkasına saklanırdım. Koğuşu inceledim değişik tipler vardı. Hepsi bana bakıyordu hepsi bir ağızdan: Allah kurtarsın, dedi bir şey diyemedim günler bana hiç geçmiyormuş gibi gelsede geçiyordu ve ilk duruşmama az kalmıştı, o yüzden kendime avukat tutmuştum. Param vardı Türkiye şartları lna göre zengin sayılırdım, bu gün tuttuğum avukatla ilk görüşmem olacaktı kahvaltı ettim kimse benimle konuşmuyordu, ama çokta umrumda değildi alışmıştım zaten yalnızlığa.Gardiyan geldi adımı bağırarak söyledi ziyaretçin var dedi avukatım olmalıydı ondan baskasida gelmezdi zaten. odaya geçip beklemeye başladım başkada seçeneğim yoktu, odanın kapısı açıldı içeriye 1,68 boylarında kumral saçlı kocaman siyah gözlü bir kız girdi gözlerim dudaklarına kaydı küçük olmasına rağmen çok hoş ve yüzüne güzellik katıyordu selam ben yeni avukatınız deyip elini uzattı bende uzattım.İsmim Büge Karahan, benimde Barış Demir memnun oldum.Dedim dosyanızı inceledim, dedi durup dururken ağır bir suç ama siz bana suçlu gibi gelmiyorsusunuz. Nerden biliyorsun belkide sucluyumdur, hissettim. Kocaman siyah gözlerine baktım bana inanan tek kişiydi kendi annem bile inanmamisti bana
~Devam Edicek~