Herkes değişmesi gereken kişi benmişim gibi konuşuyor, neden ben değişmeliyim?
Daha kim olduğumu bilmiyorum ama insanlar benden nefret ediyormuş gibi hissediyorum.
Nefret edilen olmak zorunda mıyım? İmkanı olsa ölmem için tanrıya yalvarıcak insanlar ile büyüyorum ya da büyüdüğümü zannediyorum.
Bana kötü olduğumu söylediler, ben bilerek kimseyi incitmedim peki onlar.. asıl suçlu benmişim gibi belki idam edilmedim ama ruhumu öldürdüler. Peki bir insanın ruhu ölmüşken nasıl yaşayabilir? ben yaşıyorum.
İnsanlar beni kötülükle suçluyor, yaptığım iyilikleri görmezden gelip sadece hata yapmamı bekliyorlar böylece bunu yüzüme vurabilirler. Bir kız çocuğun ruhunu öldürmek suç değil midir? Sustum. Susmak zorunda bırakıldım. Beni koruyacak bir annem var diyip kollarına koşamadım, Bir babam var diyip benim olmayan suçlarımı saklamasını isteyemedim.
10 yaşında başladı benim maceram, babamın alkolik anları, kardeşimi nasıl dövdüğü geliyor aklıma kanlar içinde benden yardım dilenen küçük ve çaresiz kardeşim üzgünüm ben sana yardım edemezdim, sığınacak kimsen yok tıpkı benim gibi. Annem.. kendisinin bir melek olduğunu söylüyor ama işlediği günahlar şeytandan daha fazla.
Şimdi 27 yaşında bir hapishanede gençligim çürüyor elimde bir defter ve kitap sadece yazıyorum. Küçüklüğümü, savunamadığım,söyleyemedim herşeyi yazıyordum. Kardeşimin bir hiç gibi katledilip suçu nasıl üstlendigime kadar.benim zavallı kardeşim ölmek zorunda kaldı ve bende ruhumu öldürmek zorunda bırakıldım. Yaşadığım ve yaptığım şeylerden pişman olmadım.konuşmaya bile fırsatım olmamıştı,bir yerde duymuştum ailede konuşma hakkı verilmeyen o çocuk kendini asla ifade edemez diye. Çocukluğum bana hiç zarar vermedi..ama onlar çocukluğuma zarar verdi.
"Tanrıya beni kötülüklerden koruması için hep yalvardım" demiştim, sesim neredeyse duyulmayacak kadar sessiz çıkmıştı.
"Sonrasında ne oldu" diye sordu koğuşun en köşesinde oturan 30'lu yaşlara yakın kadın.
"En yakınımdan başladı" diyivermistim sadece.
En yakınımı aldı..birbirimizden başka kimsemiz yoktu ama artık yalnızlığım dan başka kimse yoktu. Hani bazen söyleyecek çok sözün olur
da bakarsın şöyle bir etrafına seni dinleyecek kimseyi bulamazsın. Gördüğüm ve yaşadığım şeyleri bir ben bir de Tanrı bilir. Çok defa kurtulmak istedim, sadece istedim yapabileceğim hayatıma devam edebilecegim bir yol verilmemisti bana,bir seçim şansım olmamıştı hiç.
"Artık kendine gelmelisin" diye homurdandı yasemin
" Annen seni görmek için geldiğinden beri böylesin. Zaten kadınla görüşmek bile istemedin."
Tabi kimse bilmiyordu buraya geliş sebebimi. Ne geldiğim yerdekiler ne de getirildiğim.
"Lanet olsun öyle anneye" diye söylemiştim buruk bir yüz ifadesiyle.
İçten içe merak etmiyor değildim. Benden nefret edip buraya mahkum ettiği kızını neden görmeye gelmişti.yoksa yıllar sonra vicdanı mı sızlamış, anneliği mi tutmuştu?
"Bak ne diyor yaradan; ah edip isyan etmene gerek yok ey kulum,sen bana havale et sen unutursanda kanadını kıranı ben unutmam."
Ah yasemin ve şu anlamlı sözleri. Koğuşta ki kendime yakın bulduğum 2 kişiden biriydi.
"Rahat bırak kızı üstüne gitme" diye araya girmişti sıla. Benim kurtarıcım. Beni ikisinden başka anlayan var mıydı bilmem ama onları gerçekten seviyordum. Belki de başka bir seçeneğim olmadığı için sevmek zorundaydım.
Gün çoktan aymış, uzanamadığım o minik pencereden gökyüzüne bakmak için uğraşıyordum.
Hatice abla ellerini yıkayıp yanıma yönelmişti "Hadi yemek zamanı geldi." Yavaşça yatakta oturur pozisyonu almaya çalışmıştım.
"Yağmur yardım edeyim mi?" Demişti sıla tekerli sandalyeme yerleşmeye çalışırken.
Bacaklarımda nasibini almıştı geçmişten. Kardeşimden sonra gelip beni de döverdi babam. Fakat o gün aşırıya kaçmıştı.. ne olduğunu anlayamadan küçücük yaşımda mahkum bırakılmıştım şu tekerlekli sandalyeye.
Sevgili kardeşim. Ben sana yardımcı olmak isterdim ama halim senden daha beterdi. Şanslı olan sen oldun. Bu dünyadan göçüp gittin ben ise arkada bırakılan oldum. Artık ölmek için fazlasıyla ölüydüm.
