Deha'nın önerisini oturup bir kaç saat düşündüm ama adam eve gelmiyordu ki...
Merakım kat be kat artıyordu. Nasıl bir histir bu. Bir yakın olup bir o kadar aramızdaki mesafe neyin nesiydi...
KARAN'DAN
Kamer'den uzak kalmayı kendime yemin etmişsecesine işledim.
Ama ne kadar uzak kalmak istesemde yapamadım. O uyurken gidip gizli gizli izleyip yanında oturdum.
Hep yaramaz çocuklar gibi çok dağınık yatıyor ve üzerini açıyordu.
Bazen kabus görüyor, bazen de güzel rüya görüyor gibi gülüyordu. Güzel rüya gördüğünde mırıltı gibi çıkan sesiyle -iri cocuk- diyordu.
Bu durum beni çok memnun etsede bir o kadar rahatsız ediyordu. Beni unutmamıştı ama ona bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Ayrıca düşmanlarımı nasıl uzak tutacaktım. Şuan Kamer satın aldığım kadın gibi görünüyordu. O yüzden ona saldırmak kimsenin aklından gecmiyordu. Peki gerçeği öğrendiklerinde düşmanlarım sırf canımı yakmak için Kamer e saldıracaklarını biliyordum.
Kadehimi aldım tek dikişle bitirdim. Bardağıma tekrar viskimi doldurup içmeye başladım. Bu gece yine o uzun gecelerden olucaktı...
Zaten Başımda ki dertler bitmiyor her an pusu ya düşme ihtimalim de var. Tetikte bekliyorum.
Güven'i babasına vermedigim sürece bu durum devam edecektir.
Hikmet geçiş hakkı vermediğim için ayrı bir saldırı planlıyordu emindim.
Ellerimle yüzümü sıvazladım. Artık düşünmek istemiyorum dedim kendi kendime, elimdeki viski bardağımı tekrar bir dikişle içtim...
Deha kapıyı çaldı ve cevap vermeden içeri girdi. Bana bakıp güldü. Bu çocuğun hep gülmesi sinirimi bozsa da tek dostum, arkadaşım, kardeşim olduğunu düşünüp düşüncelerimden arınıyorum...
"abi" dedi.
Gözlerimi üzerine diktim ne var der gibi.
"çok içiyorsun bu aralair" dedi
"içmeyip ne yapayım koçum" dedim.
Sıkıntılı bir nefes verip karşıma geçti oturdu.
"Abi anlat artık" dedi.
Kafamı hayır anlamında salladım...
"Anlatamam koçum anlatamam, Kameri bu kirli dünyamın ortasında bırakamam" dedim tek bir ağızla.
"Ama abi neden o zaman evlenme teklifi ettin, madem bu dünya da olmasını istemiyorsun evlenmek daha büyük olmayacak mı?"
Haklıydı..
Ama Kamer kendini bir eşya gibi satın alınması zoruna gidiyordu. Bu yüzden yapmıştım.
Yine susmayı tercih ettiğimi anlayınca kendine de bir kadeh doldurdu. Kadehlerimizi tokusturdu, gülümseyerek "iç abim" dedi...
