Odaya çıkıp kendimi yatağın üzerine attım. Neler yaşıyordum kestiremiyordum.
Kendimi hala bir kabusun eşiğinde bulmak istiyordum.
Ama bu cehennem gerçekti.
Babam beni bu cehenneme hapsetmişti.
Gözlerim doldu, avazım çıktığı kadar ağlamak istiyordum. Boğazındaki yumru geçmek bilmiyordu.
Nereye sürükleniyordum. Niye ben seçilmiştim. Neden acılarım geçmiyordu.
Ağlamaya başlamıştım. Artık herşey ağır geliyordu bana.
Kapım bir anda açılınca irkildim. Karşımdaki Karan a ıslak gözlerle bakıyordum.
Korkmuşa benziyordu. Benim için endişelenmişmiydi...
Yanıma gelip hiç birşey demeden sarıldı. Artık dayanacak gücüm yoktu. Bir omuz istiyordum. O da Karan Zaimoğlu'nun omzu olmuştu. Hıçkırıklarım ardı ardına kesilmezken sesini işittim.
"Ağlama" dedi. Sesi acı çekiyor gibi çıktı.
"Yoruldum" dedim. Omuzlarım düştü. Bütün gücümü yitiriyordum.
"Farkındayım Kamer ama güçlü olmak zorundasın" dedi.
Göz yaşlarımı silip ona baktım yerimde dikleştim.
"Karan ben yapamıyorum, yani olmuyor ben bu evden degilim kendimi sığıntı gibi hissediyorum. Ağır geliyor bana satın alınmam, babam...." Dedim ve daha çok ağlamaya başladım.
"sisstttt" dedi. "Bana bak bir dakika"
Kızarmış gözlerimle Karan a doğru baktım.
"Evlenelim mi?" Diyince.
Hayretler içinde Karan a bakıyordum.
Kafamın içinde uğultular yükseldi..
Evlenelim mi?
Evlenelim mi?
Evlenelim mi?
