Erkek çocuğu kapısının açılma sesi ile gözlerini yavaş yavaş açtı ve kapıya baktı. Dadısı gelmişti. Çocuğun yanına oturdu ve başını sevmeye başladı bir yandan da konuşmaya başladı "Küçük Bey lütfen odanızdan çıkmayın babanızın kesin talimatı var. " bir çocuk daha iki Yaşında her şeyi anlayabilir miydi? Evet, anlardı eğer o çocuk bir Ulusoy ailesinde yaşıyor ise buna zorunlu bırakılır ve çeşitli dersler alırdı. Çocuk kafasını salladı ve " Neden?" Diye sordu . Dadısı iç çekip " babanızın ve annenizin önemli bir misafiri var." Dedi ve sustu çocuk tekrar konuşmaya başladı " peki, kız kardeşim nerede?" Bir insan bu kadar olgun olmak zorunda mıydı? Dadısı " kız kardeşiniz anneniz ile birlikte. " çocuk tekrar kafasını salladı. Dadısı ayağa kalkıp odadan çıktı. Çocuk yarım saat bir sürenin sonunda zilin sesini duydu ve her ne kadar yetişkin bir insan gibi davransa da o bir çocuktu merakını gidermek için kapısını sessizce açıp merdivenlere doğru ilerledi.
Annesi ve babası ayağa kalkıp karşılarında ki adamı karşıladılar ve tekrar koltuğa oturdular. Yarım saatlik bir konuşmanın ardından adam bir kağıt çıkardı ve masanın üzerine koydu. Anne ve babası birbirlerine baktıktan sonra ikiside kağıdı imzaladı. Herkes ayağa kalktı ve battaniyeye sarılı bebeği o adama verdiler.
Çocuk ilk başta anlamasa da o çocuğun kız kardeşi olduğunu anlamıştı. Hemen odasına koşup kapısını kapattı ve yatağına oturup sessizce ağlamaya başladı.
O günden sonra hastanelik olana kadar ne yemek yedi ne su içti ne de odasından çıktı. Ailesinin bu yaptığını asla unutmayacaktır.
O artık tek başındaydı, onun bir kız kardeşi yoktu ve gözlerinin önünde kız kardeşini kaybetmişti.
On sekiz yaşında evden kaçtı ve ailesinin öleceğini bile bile onların yanın da olmadı. Onlar ölünce ise liderliğin başına geçti.
içi rahattı kız kardeşinin intikamını almıştı.
Kız kardeşini şuan da bulamazdı çünkü hiçbir şey hatırlamıyordu ama onu iyice seviyesini yükseltip bulacağına dair yemin etti.