"Lanet olsun tek seferliğine bile olsa ciddi olamaz mısın? Bu hallerinden bıktım çocuk gibisin." sanırım az önce içimde bir şeyler parçalandı ve kalbime battı. Dolan gözlerim kısa sürede öfkenin içine düştü. Eliyle boynunu ovalarken gözlerime baktı. Yüzünde yaptığı hatayı anlayan ama her şey için geç kalmış bir ifadeyle odanın bir ucundan hızla yanıma geldi.
"Ben öyle demek istemedim. Gerçek-" ayağa kalktım. Kimseyi anlamak istemiyordum.
"Çocuğu özgür bırakalım o zaman. Eğer gülmezsem kafamdaki sesler susmaz bunu biliyorsun ve buna rağmen... Haklılarmış." hırkamın kollarından çekerek kapıya gittim.
"Nereye gidiyorsun? Kimler haklı?" gülümsedim ama gözyaşlarım çoktan yuvalarını terk etmişti.
"Seni hep en güvendiklerin yaralarmış." kapıyı çektim. Bilerek yavaş yavaş indim merdivenleri. Peşimden gelirse yorulmadan yakalasın beni diye. Yakalamaca oynamayı severdim küçükken yakalanmak beni hep sinirlendirirdi ama şimdi beni yakalamayacak olması içimde depremler yaratıyordu.
Merhaba hepiniz yeni hikayeme hoş geldiniz. Umarım beğenirsiniz. Konuşmak isterseniz ben hep buradayım kendinize iyi bakın. Güzel bir yaz olsun...
Başlama tarihi: 12.06.2022 23.19
