Gece çökmüştü.
Konağın bütün ışıkları yanıyordu. Kaan'ın adamları bahçeyi ve girişleri kontrol ediyor, kimseyi içeri almıyordu.
Sedef ise üst kattaki odasında pencerenin önünde oturmuş, dışarıyı izliyordu.
Kaçırıldığı an sürekli aklına geliyordu.
Rauf'un sözleri...
“Bundan sonra benim için çalışacaksın.”
Sedef başını iki yana salladı.
“Benden ne istiyor ki?”
Tam o sırada kapı çaldı.
Sedef irkildi.
“Kim?”
“Kaan.”
Kapıyı açtı.
Kaan elinde iki bardakla duruyordu.
“Uyumadın.”
Sedef:
“Sen de uyumamışsın.”
Kaan bardaklardan birini ona uzattı.
“Çay.”
Sedef bardağı aldı.
“Teşekkürler.”
Kaan pencerenin yanına geçti.
“Bugün olanlardan sonra burada kalmak istemiyorsan seni başka bir yere götürebilirim.”
Sedef şaşırdı.
“Beni göndermek mi istiyorsun?”
“Hayır.”
Kaan kısa bir süre sustu.
“Tam tersine. Güvende olmanı istiyorum.”
Sedef ona baktı.
“Peki sen?”
Kaan kaşlarını çattı.
“Ben ne?”
“Sen güvende olacak mısın?”
Kaan hafifçe gülümsedi.
“Ben kendime dikkat ederim.”
Sedef:
“Çok havalı söyledin ama hiç inandırıcı değildi.”
Kaan istemeden güldü.
O sırada aşağıdan bir ses geldi.
“BAŞKAN!”
Kaan hemen ciddileşti.
“Ne oldu?”
Bir adam merdivenlerden koşarak çıktı.
“Güvenlik kameralarında bir şey gördük.”
Kaan:
“Neyi?”
Adam tabletini uzattı.
“Gece saatlerinde konağın arkasında bir araba durmuş.”
Kaan görüntüye baktı.
Siyah araba.
Plakası görünmüyordu.
Kaan:
“Rauf.”
Sedef'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
---
Aynı saatlerde Rauf'un adamları başka bir yerde toplanmıştı.
Aylin de oradaydı.
Rauf masanın üzerine bir dosya bıraktı.
“Bu dosya Kaan'ın şirketlerinden biriyle ilgili.”
Aylin dosyayı açtı.
“Bunu neden bana veriyorsunuz?”
“Çünkü Kaan'ın güvenlik sistemine tekrar girebilecek tek kişi sensin.”
Aylin başını kaldırdı.
“Peki Sedef?”
Rauf:
“Sedef artık planın merkezinde.”
Aylin:
“Onu neden bu kadar önemsiyorsunuz?”
Rauf birkaç saniye sessiz kaldı.
“Çünkü Kaan onu korumaya başladı.”
Aylin anlamıştı.
Rauf'un amacı Sedef'in kendisi değildi.
Kaan'ı zayıflatmak istiyordu.
---
Ertesi sabah Sedef erkenden uyandı.
Aşağı indiğinde mutfakta kimse yoktu.
Kahvaltı hazırlamak için dolabı açtı.
“Bari burada rahat bırakırlar insanı…”
Tam o sırada arkasından bir ses geldi.
“Rahat bırakmayacağım.”
Sedef korkuyla döndü.
Kaan kapının yanında duruyordu.
Sedef:
“Ödüm koptu!”
Kaan:
“Ben sadece yürüdüm.”
“Sen yürümüyor gibisin. Sessizce beliriyorsun.”
Kaan başını iki yana salladı.
“Bugün dışarı çıkmayacaksın.”
Sedef:
“Yine mi?”
“Evet.”
“Ben burada kapatılacak biri değilim.”
Kaan:
“Rauf seni tekrar almaya çalışabilir.”
Sedef sinirlendi.
“Rauf yüzünden hayatımı değiştirmek zorunda değilim.”
Kaan:
“Biliyorum.”
Sedef bir anda sustu.
Kaan'ın sesi bu kez daha yumuşaktı.
“Bu yüzden seni korkutmak istemiyorum. Ama dikkatli olmak zorundayız.”
Sedef başını eğdi.
“Tamam.”
Kaan tam çıkacakken Sedef arkasından seslendi.
“Bir şey soracağım.”
Kaan döndü.
“Rauf neden beni istiyor?”
Kaan cevap vermedi.
Sedef:
“Bilmiyorsun.”
Kaan:
“Hayır. Ama öğreneceğim.”
---
Öğleden sonra konağın güvenlik sistemi bir anda alarm verdi.
Kaan ve adamları hemen kontrol odasına koştu.
Ekranlardan biri kararmıştı.
“Biri sisteme girmiş!”
Kaan:
“Kim?”
Adam:
“Bilmiyoruz.”
Sonra ekranda tek bir görüntü belirdi.
Sedef'in odası.
Kaan'ın yüzü değişti.
“SEDEF!”
Yukarı koştu.
Sedef odasında değildi.
Kaan'ın kalbi hızlandı.
“Her yeri arayın!”
Adamlar koridorlara dağıldı.
Birkaç dakika sonra Sedef mutfaktan çıktı.
“Ne oluyor?”
Kaan ona baktı.
Bir an hiçbir şey söylemedi.
Sonra:
“Sen buradaydın?”
Sedef:
“Evet.”
Kaan derin bir nefes verdi.
“Beni bir daha böyle korkutma.”
Sedef şaşkın şaşkın baktı.
“Ben ne yaptım?”
Kaan cevap veremeden kontrol odasındaki adam koşarak geldi.
“Başkan!”
Kaan:
“Ne var?”
Adam tabletini uzattı.
Ekranda Rauf'un mesajı vardı:
“Sedef'i korumaya devam et. Çünkü asıl hedef onun kendisi değil.”
Kaan'ın gözleri mesajda kaldı.
Altında ikinci bir cümle daha vardı:
“Asıl hedef sensin.”
Odadaki herkes sustu.
Sedef Kaan'a baktı.
“Ne demek bu?”
Kaan telefonu kapattı.
“Bilmiyorum.”
Ama artık bir şeyden emindi.
Rauf'un planı Sedef'i kaçırmakla bitmemişti.
Tam tersine...
Asıl oyun şimdi başlıyordu.