Masal, Kiraz, Aras ve Mert okul çıkışı her zamanki gibi birlikte yürüyordu. Hava kararmaya başlamıştı ama Kiraz eve dönmek istemiyordu. Ormanın içindeki eski patikaya girince Masal huzursuz oldu.
“Bence geri dönelim…” dedi sessizce.
Kiraz gözlerini devirdi.
“Korkma biraz ya.”
Tam o sırada yerde mavi ışık saçan garip bir taş gördüler. Taş sanki nefes alıyor gibiydi. Kiraz heyecanla taşı aldı. O anda gökyüzü karardı, rüzgâr sertleşti ve yer sallanmaya başladı.
Masal korkuyla Aras’ın koluna tutundu. Aras onu sakinleştirmeye çalışırken etraflarını parlak bir ışık kapladı.
Gözlerini açtıklarında artık ormanda değillerdi. Mor ağaçların olduğu, havada ışıkların uçuştuğu garip bir yerdeydiler.
Mert etrafa korkuyla baktı.
“Bu imkânsız…” diye fısıldadı.
Kiraz şaşkınlıkla,
“Burası neresi?” dedi.
Mert yavaşça cevap verdi:
“Lunera.”