Beyza'nın sandalyesini çekti ve nazikçe "buyurun" dedi Efe. Beyza da yerlere sürünecek kadar uzun elbisesini önüne doğru kıvırarak oturdu.
Beyza'nın yüzü asıktı ama yine de gülmeye çalışıyodu.
Efe"çok şık olmuşsun" dedi küçük bir tebessümle. Beyza gülmedi. "Efe, hiç uzatmayacağım,yaklaşık 2 senedir beraberiz. Sorunlarımızı hiç bir zaman oturup konuşmuyoruz, her şeyi birbirimize anlatmıyoruz bile. Bence aramızdaki aşk bitti Efe, ikimizde birbirimizden ne kadar soğuduk farkında mısın?" Beyza hayır ben seni çok seviyorum sana olan aşkım asla bitmeyecek seni sonsuza kadar seveceğim istersen sorunlarımızı konuşarak çözebiliriz herşeyimi anlatırım sana lütfen yapma dedi çaresizce efe. Sorun bu değil dedi beyza hiç de pişman olmayan bir tavırla senle ben olamayız artık ben sana ait değilim dedi ve arkasına bakmadan gittii. Ve efenin gözlerinden süzülen yaşlar elindeki süslü ve şık tek taş kutusuna doğru akıyodu. oracıkta öyle donakaldı. Artık yalnızdı yapayalnız kimsesi yoktu. Arkadaşı, ailesi ,sevdiği...