***
Şehri yukarıdan izliyordu Ayaz. Işıklar düzensizdi; bazı sokaklar hâlâ canlı, bazıları çoktan karanlığa gömülmüştü. Uzakta korna sesleri duyuluyor, rüzgâr yüksekten daha sert esiyordu. Ayaz manzaraya uzun uzun bakamadı. Bu şehirle arasında duygusal bir bağ yoktu.
Sigarasını söndürüp motoruna bindi. Kontağı çevirdiğinde motorun sesi geceye karıştı. Sokaklar boştu, asfalt parlaktı ama Ayaz hızlanmadı. Yolun ona sunduğu sessizlik yeterliydi.
Binanın önünde durdu, motoru kapattı. Kaskını çıkarıp kolunun altına aldı. Apartman loştu; merdivenleri alışılmış bir ritimde çıktı. Kapıyı açtığında ev sessizdi belli ki oda arkadaşı Onur uyumuştu. Hızlıca duşa girdi. Çıktığında ses çıkartmadan sessizce uyudu.
Zaman giderek azalıyordu, yakında şampiyonluk yarışları başlayacaktı. Ayaz günlerini spor yaparak geçiriyor, kendini hem zihinsel hem fiziksel olarak hazırlıyordu. Sabah koşuları, akşam antrenmanları artık rutinin bir parçasıydı. Yoruluyordu ama durmuyordu. Çünkü yaklaşan yarışlar onun için bir hedef değil. Bir dönüm noktasıydı.