Sabah uyandım ve kahvaltıya indim. Annem markete gidip ekmek almamı söylediğinde moralim iyice bozulmuştu. Pijamam ve dağınık topuzum zaten yeterince harikaydı (!). Terliklerimi giydim ve ayaklarımı sürüye sürüye bakkala yürümeye başladım. Yolun yarısında paramı almayı unuttuğum için geri dönmek için hamle yaptığında son duyduğum ses bir arabanın fren sesi ve kornası…
(Deniz’in anlatımıyla)
Odamda otururken bir telefon geldi. Arayan Lucia’ydı. Telefonu açıp açmamak konusunda bir ikilem yaşasamda sonunda açtım. Konuşan kişi Lucia’nın annesiydi. Ağlıyordu. Ne olduğunu sordum ve keşke sormasaydım…
”Lucia’ya araba çarptı ve o kurtulamadı…”
Ağlamaya başladım hem babam hem o…
Artık bitmişti hemde her şey…
Hemen bir bilet alıp Lucia’nın evine gittim.
Cenazede Jordan da vardı. Cenazeden sonra ikimiz de çok büyük bir kayıp yaşamıştık. Daisy ve Maisie de gelince artık hazırdım. Uçurumun ucundaydık. Hepimiz bir anda atladık bu bir son değildi. Bu onun yanına bir biletti…
