Ben kimim?Babama göre katil.Kardeşlerime göre fazlalık.Sağlığna kavuşturduğum insanlar için kahraman.Mardine göre her mahalle başında ailesinden birine denk gelmekten korkup,acizce saklanan biri.Peki kendime göre?Kendime göre kimim?
Cevap;Kendisinin doğumunda annesi ölmüş bir öksüz.Babası tarafından kendi annemin katili bir kız.Abileri tarafından dövülen,üvey kardeşleri tarafından aşşağılanan bir kız.Üvey annesi tarafından konakta hayatı dar edilen,henüz 17 yaşımdayken kendimdem 14 yaş büyük biriyle zorla evlendirilmeye çalıştırılan kızdım ben.
Taki kendi düğün günümde arkadaşımın yardımıyla İstanbula kaçana kadar.Ailem dediğim insanlar beni en fazla 1 ay aradılar.Beni sevmeyen insanlardan ne beklenirki?İstanbulda bi işe girdim,hemde okudum.Tam 6 yıl böyle geçti.En sonunda üniversiteyi bitirdim.Memleketime hasret kaldım. Kendime ne kadar engel olmaya çalışsamda beceremedim ve...
Atamamı Mardine yaptırdım.Ne kadar aptalca olduğunu biliyorum ama çocukluğumu ve ergenliğimi burada bu şehirde geçirdim.Nasil olurda o kadar iyi kötü anıyı birden unuta bilirimki.Ben buraya aitim ve hepte buraya ait kalıcam.
Ben düşüncelere dalmış masamda otururken ağladığımı bile yeni farkediyodum.Hemen elimin tersiyle sildim.Bi anda aşşağ kattan çığlık sesleri geldi.Yerimden kalkıp sesin geldiği tarafa doğru koştum.Ağıt sesleri iyice yakınlaşıyordu ve tam hastanenin kapısına geldiğimde, gelinlikler içinde gencecik bi kızın tam karın bölgesinden vurulduğunu gördüm.Bi kadın yere oturmuş ağıt yakarken bir kaç kişi onu kladırmaya çalışıyodu.
Herkes ağlayarak sedyede giden kızın peşinden gidiyordu.Kızı ameliyathaneye aldılar.Hastanın tüm yakınları kapının önünde berkat haldeydi.Geldiğininden belli kızın müstakbel eşi olduğunu düşündüğüm adam ağlamıyordu ama gözleri resmen kan çanağına dönmüştü.Duvarları yumruklayıp bağırıyodu.Bu kadar kalabalık olmaları aşiretden olduklarından başka birşey ifade etmiyordu.
Ameliyathanenin kapıları açıldı.Içerden Çiğdem çıktı.Bana doğru hızlı adımlarla gelirken aynı amda konuşuyodu.
"Merve hanım doktorun bi işi çıkmış da sizin girmeniz lazım!"dedi.
Başımla onu onayladım.Ameliyathaneye hızla yürürken bacağımda bir şey hissettim.Şaşkınlıkla bakışlarımı bacağıma indirdiğimde ağıt yakan kadının olduğunu gördüm.
" Allah rızası için nolur kızımı kurtar doktor."dedi bağırarak.Herkes bize bakıyodu.Dizlerimi kırıp kadınla aynı boya geldim."Meraketmeyin elimden geleni yapicam.Ama sizin güçlü durup bunu kızınıza hissettirin lütfen."dedim sakinlikle.
Ameliyathanenin kapıları tekrar açıldı ve Çiğdem beni gördü anda yanıma gelip,"Doktor hanım hasta hazır.Girebilirsiniz."dedi.
Hemen ayağa kalkıp ameliyathaneye doğru gittim.Tam ayağımı içeri atıcaktımki bi ses buna engel oldu.
"Onu kurtarmadan sakın oradan çıkıyım deme doktor!"dedi.Sesin geldiği tarafa döndüğümde bu kişinin kızın müstakbel eşi olduğunu anladım.Tam kafamı çevirdiğim anda göz göze geldik.O kadar derin bakıyodu ki insan sanki içinde kayboluyodu.Sanki gözleriyle
"Lütfen onu kurtarma."der gibi bakıyodu.
"Saçmalama Bahar"dedim içten içe.
Önüme döndüm ve ameliyathaneye girdim.
Ameliyattan Sonra
Çok başarılı bir ameliyattı.Kız kurtulmuştu.Bi insan cadı daha kurtarma mutluluğuyla ameliyathanenin lavabosunda elimi yıkıyodum.Şimdi sıra mutlu haberi diğerlerine vermekteydi.Ameliyathaneden çıktım.Herkes çıkmamla başıma üşüstü."Noldu doktor kızımın durumu nasıl?"diye klasik bir soru yanıtladı kızın babası.
"Ameliyat çok basarılı geçti.Geçmiş olsun."
Dediğimde herkes tuttukları nefesleri verdiler.Aralarindan geçerken herkesin duasını başımla kabul ediyodum.
Tam koridorun sonuna gelip geçerken buşey dikkatimi çekti.Kızın müstakbel eşi ben ameliyattan çıktığimdan belli beni izliyodu.Yüzüne baktığımda tek bir duygu belli oluyodu "Nefret".Bana nefretle bakıyodu.Tam koridordan sağa dönücekken bi el hisseddim kolumda.Durmak zorunda kaldım.Elin sahibine baktığımda o adamı gördüm.Yaslandığı duvardan ayrılıp dimimde bitti.Boyu ben den uzun olduğundan hafif başımı kaldırarak baktım yüzüne.O da anlamış olucak ki başını hafif eğdi yüzüme doğru.Sessizliği ilk bölen ben oldum.
"Bişeymi oldu beyefendi?"dedim.
"Evet,bişey oldu."dedi."Ne oldu umarım yardım edebileceğim bir şeydir?"dedim.
Yüzünü yüzüme dah çok yakınlaştırdı ve "Sen ne olduğunu daha iyi bilirsin!"dedi.Daha sonra
"Bunun hesabını çok kötü vericeksin doktor!"diyip ben daha onun ne demeye çalıştığını idrak etmeye çaışırken o hala kolumda olan eli ile beni hafif itti.Hafif arkaya doğru sendeledim.Tam ne demek istediğini sorucakken o ailesine doğru gitti.
"Ne hesabından bahsediyo bu kaltak"diye kendi kendime söylenirken aklıma geldi.
Bi saniye yoksa...
~~~~~~~~~
İyi okumalar umarım beğenirsiniz. Lütfen yorum yapın.