Aradan 1 sene geçti. Yağızımla sözlendik . Ailelerimiz tanıştı ve hemen kaynaştılar. Bugün beraber sinemaya gideceğiz. Akşam için gri bir swet altımaysa siyah bir kot giydim. Yağızımı beklemeye başladım. Geldiğinde hemen arabaya bindim. Birbirimize özlediğimizi söyledik. Bu bizim selamlaşma şeklimizdi. Kendimize has birşey olmasını istediğimiz için böyle bişey seçtik. Açık hava sineması ilk kez seyredecektim. Çok heyecanlıydım. Ve sonunda geldik. Sandalyelerimize geçtik. Yağıza burada biye kimsenin olmadığını sorduğumda geleceklerini söyledi. Bende onaylayıp önüme döndüm. Yağızımın bakışlarını üzerimde hissediyordum. Ama bu durum benim hoşuma gittiği için sesimi çıkarmıyordum. Film başladığı zaman şaşkınlıkla perdeye bakıyordum. Yağızsa bana..
"Sevgilim,nefesim,hayatım, herseyim;
İkimizde çok zor günler atlattık. Ama bak sonuçta atlattık. Ben senin her anında yanında olmak istiyorum. Benimle evlenir misin meleğim?" Başımı çevirdiğimde Yağız bana diz çökmüş,elinde de bir kutu vardı. Ben ona bakarken kutuyu yavaşça açtı ve içinden bir pırlanta yüzük çıktı. Birşey söylemedi. Bense ağlamamak için kendimi zor tutuyordum.
Soran gözlerle bakıyordu bana.
"EVET EVET EVET!" Diye bağırdığım an insanlar ağaçların arkasından çıktılar ve bizi alkışlamaya başladılar. Yağız yerden ağır bir şekilde kalktı ve benim alnımdan öptü. Alkış sesi bir kat daha yükseldi. Ve herkes bizim yanımıza gelip tebrik ettiler. Ardından herkes dağıldı biz orada tek başımıza kaldık. Gözlerimiz konuşuyordu şimdi her zamanki gibi.. Sarıldık. Ve Yağızla el ele tutuşarak bir deniz kenarına geldik. Uzunca bir süre ikimiz de konuşmadık. Sessizliği Yağız bozdu.
- Ne çok şey yaşamışız dimi sevgilim?
-Hemde nasıl birtanem. Ama artık bunların hepsi bir anı olarak kalacak. Çocuklarımız olduğunda onlara anlatacağımız bir sürü anı...
-Seni seviyorum...
-Seni seviyorum...
