İçimi darlıyor,
Boş hayaller, anılar.
Geçmişe dair yaralar.
Mesele duvarlar değil hatıralar.
Belki de boş bir hayaldi,
Yaşanması mümkün olmayan.
Yine de bu boş hayallerdi,
İnsanı ayakta tutan.
İnsanı böyle üzen,
İlerleyen zaman mıydı?
Çocukluk o kadar güzelken,
Büyümenin ne anlamı vardı?