Yeni taşındığım evimde koliler ancak yeni yeni bitiyordu. İlk defa ailemden ayrı bir eve çıkmıştım. Mahalle kültürünün hâlâ yaşadığı bir yerdi burası; herkes birbirini tanır, bir şey olduğunda akrabalarından önce komşularına koşardı.
Ben üçüncü kat, yedinci dairede oturuyordum.
Son dört koli kalmıştı. Dolaplarım ve koltuklarım kurulmuştu, geriye sadece eşyaları yerleştirmek kalıyordu. Boyum kısa olduğu için dolabın üst rafına yetişemiyordum. Mutfaktan bir sandalye aldım; şimdilik lazım olmayanları ve kışın giyeceğim kıyafetleri yukarı kaldırdım.
Diğer koliyi yerleştirirken yan daireden sert bir vurma sesi geldi. Birine vuruluyormuş gibi değil de, sanki kum torbasına yumruk atılıyormuş gibiydi. Çok umursamadım. Sandalyeden inip yemek söylemek için koltuğa uzandım.
Telefonda ne söylesem diye gezinirken pizzaların indirimde olduğunu gördüm. Bir orta boy pizza söyledim. Pizza gelene kadar da yerleri silmeye başladım. İlk önce odamı, sonra mutfağı, salonu ve tuvaleti temizledim.
Viledanın suyu artık iyice kirlenmişti. Suyu döküp aynanın karşısına geçtim, saçımı taramaya başladım. Saçlarım ne tam sarıydı ne de kahverengi; açık kumral gibiydi. Özellikle ışık altında sarıya çalardı.
Tam o sırada yan daireden bir ses duydum. Tuvaletimden, yan dairenin sesi inanılmaz net geliyordu.
“Pizza sizin mi?”
Sesi duyar duymaz kapıya koştum. Hem pizzam gelmişti hem de belki yan komşumla tanışacaktım.
“Pizza buranın,” dedim teslimatçı benim kapıya yönelirken.
Ücretini verirken yan dairenin kapısında duran adamı fark ettim. Yaklaşık bir seksen beş boylarında, siyah saçlıydı. Teni çok koyu değildi. Gözlerinin altı uykusuzluktan çökmüş gibiydi ama gözleri… garip bir şekilde yeşille mavinin arasında kalıyordu.
Yaşı bana yakındı, en fazla yirmili yaşlarının başındaydı.
“Rahatsızlık verdiğim için özür dilerim, daire yazmayı unutmuşum. Ben yeni komşunuz Kaan,” dedim pizza kutusunu tutarken.
“Ben de Emre. Tanıştığımıza memnun oldum,” dedi yorgun bir sesle. Alnından ter akıyordu. “Burada yaşıt birini bulmak zor.”
“Size rahatsızlık vermeyeyim o zaman,” dedim.
“Ne münasebet,” dedi hafif gülümseyerek. “Aksine sevindim.”
Sonra pizzayı işaret etti.
“Pizzanız soğumasın, içeri geçin.”
El sallayarak kapısını kapattı. Biraz halsiz görünüyordu.
Ben de ardından kapımı kapattım. Fit biriydi.
Masaya oturup pizzamı yemeye başladım ama o yumruk sesleri hâlâ geliyordu. Bir süre sonra telefonuma bildirim düştü.
“Apartman grubuna eklendiniz.”
Artık apartman grubunda bileydim.
Şu an ihtiyacım olan tek şey güzel bir uykuydu. Koskoca evi tek başıma toparlamak bütün haftamı almıştı. Üstelik bir çiçekçide de işe başlamıştım.
Yemeğimi bitirip direkt yatağa uzandım.
Yumruk sesleri durmuştu ama bu sefer de rap müzik çalıyordu. Camı açtığım anda yoğun bir sigara dumanı dışarı yayıldı. Sanki biri ejderha gibi duman püskürtmüştü.
Kafamı çevirince onu tekrar gördüm.
“Merhaba,” dedi. “Bugün yine karşılaştık.”
Sesi çok kalın değildi ama insanın dikkatini çeken bir tonu vardı.
“Evet… Siz sigara mı içiyorsunuz?” diye sordum.
“Evet,” dedi omuz silkerek. “Günde bir iki tane iyi geliyor. Ama rahatsız olursanız balkonda içerim.”
“Hayır, gerek yok,” dedim hızlıca. “Hatta burada ayaküstü konuşmak yerine kahve içsek? Size de uygunsa tabii. Hem daha iyi tanışırız.”
Yüzündeki ifade biraz değişti. Sanki kısa bir anlığına duraksamıştı.
“Maalesef bugün yatmam lazım,” dedi. “Bütün gün çalıştım. Duşa girersem saat çok geç olacak. Ama yarın olur, istediğiniz saatte.”
“Tamam o zaman… Yarın yedi buçuk gibi çıkalım mı?” dedim.
“Olur,” dedi. “Buralarda çok iyi bir kafe var.”
“Tamam, o zaman oraya gideriz.”
Gülümseyip başını salladı.
“Görüşürüz, Kaan.”
Ben de balkonu kapatırken istemsizce gülümsedim.
“Görüşürüz, Emre.”