Nigel Drake Mitchell
Herkesin bir hayali vardı illaki.Peki sizin hayaliniz ne?Gözlerinizi kapatıp karanlığın arasında yarattığınız size huzur veren şey ne?
Benimki astronot olmak…
Her çocuk bir kere de olsa astronot olmak istemiştir.Ama ben sadece istemekle kalmadım.
Hayatımı uzaya adadım.
Daha konuşamıyordum bile ama pijamalarım gezegenliydi.
Daha teleskopun “t”sini bile bilmiyordum ama annemlere sırf ilgimi çekti diye yalvar yakar oyuncak teleskop aldırmıştım.
Daha astronot mesleğini bilmiyordum ama o zaman bile kendimi uzayda uçarken hayal ediyordum.
Ve şu anda astronot olma yolunda ilerliyorum…
Evet!Sonunda hayalimi gerçekleştiriyorum.
Aşırı mutluyum!
Sonunda görevini yerine getirmiş bir asker gibi hissediyorum.Sanki hayattaki tek amacım buymuş ve onu da başarmış gibi.
Önce upuzun ve bitmek bilmeyen eğitimimi tamamladım.
Sonra başvurum kabul edildi.
Başvurumun kabul edildiği gün kesinlikle hayatımın en mutlu günüydü.Delicesine mutlu olmuştum hem de öyle böyle değil.
Başvurum kabul edildiğinde çok zor fiziksel ve psikolojik testlerden geçtim.
Tabii bu aşamları geçtikten sonra yine yaklaşık 2 yıllık eğitim aldım.
Anlayacağınız,astronot olmak öyle kolay bir şey değil.
Hayatınızı bu işe adamanız ve bu yolda ilerlemeniz lazım.
Ben bu yolda çok fazla pes etmeyi düşündüm,aşırı zorlandım.
Ama buna rağmen pes etmedim ve şu anda emeklerimin karşılığını alıyorum.
“Hazır mısın Nig?”diye seslendi çocukluk arkadaşım Albert.Onunla birlikte bu eğitimleri almıştık.Ve astronot olmuştuk.Aslında bu bizim ikimizin hayaliydi diyebilirim.
Onun sesiyle beraber daldığım düşüncelerden sıyrıldım ve “Geliyorum!”dedim.
Tek koluma siyah çantamı taktım ve merdivenlerden inip Albert’ın yanına gittim.
“Hadi!Hızlı olalım geç kaldık.”dedi Albert.
Ay’a gidecek kişilere seçilmiştik.Evet!Yanlış duymadınız.Ay’a gideceğiz.Tarif bile edemeyecek kadar heyecanlıyım.
Şu anda Ay’a gitmeden önce bir kaç eğitim daha alıyoruz.Evet,yine eğitim…
“Geldim,tamam!”dedim ve ellerimi suçluymuş gibi yukarı kaldırdım.
…
“Neden toplu taşımaya bindik ki?”diye somurttum.
“Biraz daha erken gelseydin geç kalmazdık”dedi beni çok fazla seven arkadaşım(!)
Araç yine durdu ve zaten yer olmayan araca daha fazla insan binmeye başladı.Resmen tost olmuştum,ve her taraf leş gibi ter kokuyordu!
Araç ani bir şekilde durdu.Ve önümdeki kızın düşmek üzere olduğunu gördüm.Hemen onu tuttum.
Kız bana sinirle bakıp“Bana dokunma sapık herif!”dedi.
Güldüm ve“Seni düşmekten kurtardığım için sapık mı ilan edildim”dedim.
Kız bir anda“Yardım edin,araçta sapık var!”diye bağırdı.
Siktir!Herkes bana döndü ve kötücül bakışlar eşliğinde hakaret etmeye başladı.
O kızı bir daha görürsem ona bunun hesabını soracağım yoksa adım Nigel Drake Mitchell değil!
Araç tam zamanında durdu ve ben de daha fazla kötücül bakışlara maruz kalmadan kendimi araçtan dışarı attım.
Albert da benim peşimden indi ve neredeyse gülmekten ölecekti.
“Albert!”
“Efendim,sapık?”
Ona sinirli bir şekilde baktım ve gülmemek için yanaklarının içini ısırdı.
…
“Evet gençler,eğitimimizin sonuna gelmiş bulunmaktayız.Sizden hepinizin birbirini tanımasını istiyorum çünkü birbirinizi tanırsanız daha koordineli bir şekilde çalışabilirsiniz”dedi hocamız.
Herkesden bir homurdanma sesi duyuldu anlaşılan kimse bu tanıma işine hevesli değildi.
“Herkes tek tek birbiriyle bir görevi yerine getirecek.”
“Okuduğum isimler birbiriyle takım olacak.”
Albert’la olsam çok iyi olurdu.
“Katrina Dainty-Albert Brown”
“Samuel Smith-Victoria Jessie London”
“Nigel Drake Mitchell-Sally Black”
“David Wilson-Henry Patrick”
“Michael Hunter -Bella Lively”
Her zamanki gibi burada da şanssızlığımı konuşturmuştum.
Herkes takım arkadaşının yanına geçti.Ve herkes birinin yanındayken ben tek kaldım.
“Hocam,Sally nerede?”diye sordum.
“Bana mesaj atmıştı o biraz geç gelecek.”hocanın dedikleriyle beraber kafamı salladım.
Bir kaç dakika sonra içeri siyah saçlı ve masmavi gözleri olan bir kız girdi.
Yüzü çok tanıdık geliyordu.Tam karşımda durunca onun kim olduğunu anlamamla beraber çok şaşırdım ve sinirli bir şekilde kaşlarımı çattım.
Toplu taşımadaki kızdı!
Şaka gibiydi resmen,bu kadarı da tesadüf olamazdı!
O da beni görünce aşırı şaşırdı ve“Sen!”dedi sinirli bir şekilde.
Ben de aynı şekilde“Sen!”deyip öfkeyle somurttum.
Neden bu kadar şanssızım?
