"Lavinyaaaa" Bana seslenen Poyraz'a döndüm. Bakkaldan dışarı adımımı attığım gibi karşımdaydı.
"Yine sen mi aldın hepsini?" Sırıtarak sorusunu cevapladım "Evet"
Aslında sinirlenmesi hoşuma gidiyordu. Ne zaman sinirlense aynı suratı yapıyordu. Kaşları hafif çatılıyor yanaklarını istemsizce sişiriyordu. 9 yıl önce taşındıklarından beri birbirimize düşman olmuştuk.
Küçüklükten beri birçok kavgamız olmuştu ama en çok kavgamız leblebi tozu üzerine yaptığımız kavgalardı.
Kim önce gelirse o alır kuralı sayesinde ondan önce bakkala koşup tüm Leblebi tozlarını poşete doldurur bütün harçlığımı onlara harcardım. Arkamızdan kavga etmeyelim diye çıkan bakkalın Bahattin amca konuşmasıyla ona döndük
"Poyraz senin Leblebi tozlarıni ayrı koydum. Küçüklükten beri hep bunun için kavga ediyorsunuz artık büyüdünüz didişmeyin."
Poyraz bu sözler üzerine küçük bir çocuk gibi sevindi. Bana dil çıkarıp Bahattin amcanın arkasından bakkala girdi. Ben de bunun üzerine omuz silktim. Eve doğru giderken kafama doğru uçan füzeyle duraksadım. Kafama gelen füze tam isabet etmişti ve ben kendimi iki metre seksen santim arası yerde bulmuştum. Kafamı kenara çevirdiğimde yerde gördüğüm şey bir füzeden çok bir terlikti.
"Tam isabet her zaman vaktinde teslim edilir." Kız kardeşim Lale'nin konuşması üzerine kafamı sesin geldiği yöne doğru kaldırıp terliği atan kişiye baktım.
Tabiki de kendini yarıya kadar sarkıtmış elinde terliğin öteki tekiyle bana sinirli sinirli bakan annemi görmeyi beklemiyordum. Lale ise öteki pencereden bir anneme bir bana bakıp anneme doğru tezahürat yapıyordu.
"Kızzzz ben seni ekmek almaya yolladım sen yine mi Leblebi tozu alıp geldin."
"Ama anneee "
"Sus konuşma da eve gel "
Annemle olan konuşmamızdan sonra eve gelip odama kapanmıştım. Poyrazla nasıl tanıştığımızı düşünüyordum.
9 yıl önce
Leblebi tozu için bakkala adımlıyordum. Annem avcuma tutuşturduğu parayla ekmek almaya göndermişti ve para üstüyle ne yapacağımı da bana bırakmıştı. Benimse ne yapacağım belliydi Leblebi tozu almak.
Bakkala doğru yürürken ayağıma çarpan taşı tekmeliyordum. Tekmele tekmeleye bakkalın önüne geldiğimde dışarıdaki ekmek dolabından iki ekmek aldım. İçeride Bahattin amcanın oğlu Arif abi vardı.
Arif abi lise ikideydi ve okul harici zamanlarda babası Bahattin amcaya yardım ediyordu.
Bakkaldaki leblebi tozlarının olduğu rafa yöneldim. Rafta son bir leblebi tozu kalmıştı. Elimi uzatıp aldığımda benimle aynı anda biri daha tutmuştu. Tutan kişiye baktığımdaysa karşımda tanınmadık bir simaydı.
"Önce ben aldım"
"Hayır önce ben"
"Hayır ben"
"Hayır"...
Diye diye Arif abi gelene kadar saç başa girişmiştik. Kavgamızı ayırmaya gelen Arif abi "O zaman ikinize de yok" diyerek önce beni göndermişti, sonra da onu.
Sonradan öğrenmiştimki mahalleye yeni taşınan komşunun oğlu Poyrazdı.
Ve bu bizim ilk kavgamızdı ancak son değildi...