Sanki bir uçurumun kenarındaydım ve bir el beni ölüm ve yaşam arasındaki o çizgide tutuyordu, düşmeme izin vermiyordu ama her an bırakabilirdi de bunu düşünmek midemi bulandırıyor , boğazıma bir yumru oturmasına neden oluyordu.
Duyduklarımı idrak edemiyordum.
Ne yani ölecek miydim ben?
Bu kadar kolay mıydı cidden? Her şey bitecekti ben ölecektim nefesim kesilecek aşık olduğum bu dünyayı bir daha göremeyecektim.Bir daha şarkı söyleyemeyecek bir çocuğun kıkırtısını duyamayacaktım.
Renkler solacaktı.
Piyanolar susacaktı.
En önemlisi onun sesini bir daha duyamayacak kokusunu soluyamayacaktım.
Ben en ölmek istemiyordum.
Onunla dans etmek, ona şarkılar söylemek istiyordum.Beni görmesini ,sevmesini istiyordum ama sanırım bu artık imkansızdı.
Ben Deva sadece 19 yaşında hayalleri olan ve aşık olduğu çocuğa hiçbir zaman açılmayacak olan 7 ay ömrü kalmış o kızım.
Ben Deva, şarkıcı Deva, aşık Deva 4. evre kan kanseriyim ve umutlarımın bittiği o noktadayım.