Bölüm 18

Patron Şıllıknaz geldi, makyajını tazeledi, yanaklara allık, dudaklara kan gibi kırmızı, hazır! Bölüm 18: Zincirler Gıcırdar, Kalpler Kanar, Kadınlar Uyanır başlasın! 💋🖤🔥🔻 Ezgi – Kafesin İçinden BakmakEzgi taburcu olur, ama asıl tutsaklık şimdi başlar. Artık Emir’le aynı evdedir. Aynı mutfakta, aynı banyoda, aynı yatakta.Ezgi, sabahları uyanırken artık çilekli lip balmını yerinde değil, Emir’in cüzdanında bulmaktadır. Tokasını kolunda görmektedir. Parfümünü Emir’in tişörtünden duymaktadır.Ve her sabah, biraz daha eksilmektedir.Emir mutfağa kahvaltıyla gelir. "Ezgi’m, bugün birlikte tiyatroya gitmeyelim, ben plan yaptım. Kapadokya. İki gün. Baş başa."Ezgi sadece başını sallar. Ama içinden biri, bağırmaktadır:"Nereye kadar susacaksın be kızım? Hani sen hayal kurardın, hani sen sahnede kendi hikâyeni oynayacaktın!"🐆 Patron Şıllıknaz Gözlemleri (Evin tavan arasından bildiriyor):"Cınım… Ezgi artık Emir’in değil, kendi gölgesinin içinde yaşıyor. Ama gölgede bile ışık sızacak bir delik bulur."🔻 Eren – Yaralarıyla DansEren, Ezgi’yi kaybetmemek için her sabah Şıllıknaz’ın haber servisini beklemektedir. Ama Defne... Tetikte.Eren’i iş çıkışı yine kıstırır.“Hatırlıyor musun, lunaparktaki o akşamı?” “Beni sevdiğini söylemiştin. Sanki hiç kimseyi sevemeyecekmiş gibi.”Eren cevap vermez. Ama gözleri uzaklara bakarken fısıldar:“Sevmişim... ama unutmam gerekmiş.”Defne, sabırla bekler. Kurt gibi, avı yorgun düştüğünde saldırmak için…🔻 O Gece – Ezgi’nin UyanışıEzgi, Emir’in kollarında uykuya geçemez. Yatağın kenarına döner. Gözleri açık. Kendi sesini kafasında duymaya başlar:"Sen bu hayatı seçmedin. Oyunun başrolü olduğunu sandın ama… sen sadece bir aksesuar oldun."Sabaha karşı 03.14. Ezgi sessizce yatağından kalkar. Teras kapısını açar. Soğuk rüzgâr yüzüne çarpar.Ve o an… patron Şıllıknaz’ın gözünden kaçmaz:Ezgi elini kalbine götürür. Gözlerinden bir damla yaş süzülür. Ve kendine fısıldar:"Ben artık sadece birinin sevgilisi değilim. Ben kendi hayatımın sahibi olacağım."🔻 Sabah: Ezgi’nin Küçük İsyanıEmir hazırlanırken Ezgi kahvaltı sofrasında oturur. Emir onu yanağından öper. Ezgi kımıldamaz. Ve ilk kez, gözlerinin içine bakarak:“Bugün tek başıma çıkacağım. Tiyatroya uğrayacağım. Senin programına katılamam.”Emir’in gülümsemesi bir anlık donar. Ama sesi yumuşaktır:“Tatlım, yalnız dolaşmanı istemiyorum. Her şeyden çok seni korumak istiyorum.”Ezgi ise bu kez dimdik durur:“Korumak mı? Yoksa kilitlemek mi?”Emir’in bakışları kararır. Ama Ezgi, ilk defa masadan kalkarken geri adım atmaz.🐆 Patron Şıllıknaz Gözlemleri (Mutfağın ekmek sepetinden bildiriyor):“Cınım… O masadan ilk kez Ezgi kalktı. Kendi sesiyle. Kendi kararıyla. Zincirlerin pası döküldü. Ve ben... Patron Şıllıknaz olarak diyorum ki: Bu kadın artık oyun oynamıyor. Oyunu yazıyor!”