Bölüm 12

“ Toka, Zehir ve Dönüşü Olmayan Geceler” Bölüm 12: Kırmızı Tokanın Bedeli 🎭💔💋Ezgi, bir karar vermiştir. Aklıyla. Mantığıyla. Kalbini bastırarak.Yıllardır hayalini kurduğu o çocuk: Emir. Şimdi karşısında, tam yanında, elini tutarken. O sıcak temasta, aradığı o güven var gibi... Ama bir şey, bir şey eksik.“Eren değil,” der kendine. “Benim seçtiğim bu.” “Ben böyle istedim.”Eren, Defne’yle geçirdiği çocukluğunu hatırlamaktadır. Annesinin neşeli sesi, kardeşinin gülüşü… Ve Defne’nin masum bakışları… Ama şimdi her şey bulanık. Defne’yle değil, Ezgi’yle birlikte nefes alıyormuş gibi. Ama Ezgi yok. Ve Defne, gitgide daha çok onun yanında.Şıllıknaz, elindeki not defterine bir şeyler karalarken söylenir:“Şekerim her şey mantıkla çözülebilseydi, kalp denen organı göğsümüze koymazlardı.” “Ama sen bilirsin Ezgicim… O tokayı bileğine taktıranla, kolyeni saklayan arasında fark olur.” Ve not eder: 📓 “Aşkın üç hali: Mantık, İçgüdü, Rastlantı.”Emir, Ezgi’yi her geçen gün kendine daha çok bağlar gibi görünmektedir. İzlediği o video?“Aylar öncesinden.” “Sen yoktun Ezgi, sen yoktun.” Ezgi inanır. İnanmak ister. Emir’in gözlerine bakar. Ve bir süreliğine gözlerini Eren’den kaçıramaz.O Gece:Ezgi, Emir’e babasından kalan pijamaları verir. Ama dar koridorda... Gözler, nefesler, anılar karışır.Ezgi, bir kararın eşiğindedir. Ve Emir, kararlıdır. Tokasını bileğine dolamış, Parfümünü cebine almış, Lip balmını ise en savunmasız anda hatırlatır:“Senin kokunla başlıyorum güne Ezgi. Belki bu... çok fazla. Ama ben seni eksiksiz istiyorum.”Ve...Ezgi, Eren’in bir zamanlar dudaklarına bıraktığı masum öpücüğü, o gece sessizce unutur.Ertesi sabah:Ezgi, aynaya bakar. Gözleri mahmur. Kafasında düşünceler. Kalbinde bir titreşim.“Ben bunu istedim mi?..” “Yoksa... o anın getirdiği duygulara mı yenildim?”Ve... Kapı zili çalar.Eren, kolyeyle kapının önündedir. Yüzünde alışılmış ciddiyet, Ama gözlerinde... “Geç mi kaldım?” endişesi.Şıllıknaz, köşedeki bankta latte’sini yudumlar:“E aşkım... Zehir yudum yudum içilir. Bakalım kim panzehirini bulacak?”