İlk oncelikle bu kitabi rüyamda gormustum ve dedimki neden bunu kitaba dondusturmeyim dedim ve yazmaya basladim umarim begenirsiniz🫠
Ormanın içi sessizdi.
Ağaçların arasından süzülen ışık, yere çizgiler gibi düşüyordu. Kuş sesleri bile sanki uzaktan geliyordu.
Beş arkadaş, gülerek patikadan ilerliyordu. Okuldan kaçmış gibi hissetmiyorlardı; sadece macera arıyorlardı.
— “Burada gerçekten bir şey bulacağımıza inanmıyorum,” dedi içlerinden biri.
Ama o cümle bitmeden, öndeki kız durdu.
Ayakkabısının ucu, toprağın biraz altında sert bir şeye değmişti.
Eğildi.
Toprağı elleriyle kazdı.
Ve oradaydı…
Eski, koyu renkli bir kitap.
Kapağı çatlamıştı. Üzerinde hiçbir yazı yoktu. Ama sanki kitap nefes alıyormuş gibi ağır bir hissi vardı.“Bu… çok eski,” dedi biri fısıldayarak.
Kız kitabı eline aldı. Normal bir kitap gibi değildi. Sanki içi boş değil, dolu bir şey saklıyordu.
Arkadaşlardan biri gülmeye çalıştı: — “Bunu açarsak içinden hazine çıkar mı dersiniz?”
Ama kimse gerçekten gülmedi.
Kız kitabı yavaşça açtı.
Sayfalar sararmıştı… ama garip bir şey vardı.
Sayfanın ortasında tek bir cümle yazıyordu:
“Yazdığın her şey gerçek olur.”
Bir süre kimse konuşamadı.
Rüzgâr bir anda durdu.
Orman daha sessiz oldu.
Sanki kitap, onları dinliyordu.
Kız yutkundu. — “Bu bir şaka olmalı…”
Ama tam o anda, sayfanın alt kısmında yeni bir satır belirdi. Kendi kendine yazılıyordu:
“Beni bulanlar artık geri dönemez“Beni bulanlar artık geri dönemeyecek.”
Ve o an, ormanda hiçbir şey eskisi gibi kalmadı.."
Devam edecek