Bölüm 4

3. Kattaki o dosyayı gördükten sonra annemin yaşadığına dair bir umut oluşmuştu bende bu umut ışığını aydınlığa çıkarmak için bu hastaneyi daha fazla incelemek istedim arkadaşlarımla o dosyayı incelerken birden hastane dolaplarından gelen bağırış lar yenilendi o kadar odaklanmiştik ki o bağırış lari görmezden geliyorduk niçin dolapların içinden ses gelsin ki ya içinde insan var ya da başka birşey diye düşünürken Max! - Ya bu sesler insanların dolaplara hapsolmuş ruhlarının sesi ise dedi mantık olarak çok saçma olduğunu düşünebilirsiniz ama bu seslerin başka açıklaması olamazdı. Dolaplarda sesler geliyor eşyalar hareket ediyordu asansör kapısı açılıp kapanıyordu bu olaylar 3. Katın laneti olmalıydı ama ben birden bağırarak - Sizden korkmuyoruz diye bağırdım çünkü artık bu ne olduğunu bilmediğimiz yaratıklar bize kumpas kurup bizi korkutmaya çalışıyorlardı bizden önceki gelenlerde bu korkuya yenik düşüp bu yaratıkların esiri olmuşlardı artık bu lanetin bitmesi gerektiğini düşünerek o bağırış ta bulundum . Çünkü gerçekten artık kafamdaki sorular içinde boğuluyordum ve korku denen şeyi artık zemin katta bırakmıştık ve yine bağırarak; -Sizi korkak yaratıklar çıkın karşımıza diye bağırış imi yineledim . Yaratıklar son sözüme sinirlenmiştiler belli ki eşyaların hızı arttı ve eşyalar bize doğru geliyorlardı yerdeki bir ilaçla dolu şırınga bize doğru geliyordu bu şırınga arkada bağıran Eva ya doğru yöneldi ve boynuna saplandı Eva orada yere yığıldı hemen Eva'nin nabzını yokladım ve nabız yoktu belli ki bu yaratıklar sesten hoşlanmıyordu onların zayıf noktalarını bulmuştuk Eva için üzüldük ama kendimizi kurtarıp bu laneti yok etmek için hep bir ağızdan bağırarak onları rahatsız etmek istedik ve ses fazla olduğu için herhangi bir müdahalede bulunamadılar. Hava günlük güneşlik olmasına rağmen kapkaranlık olan hastane birden ışıklandı ve sesler kesildi anladık ki onları alt etmiştik. Şunu unutmayın! Cesaret zafere, kararsızlık tehlikeye , korkaklık ta ölüme götürür.