Victoria dükkânda kek yapmaya başladı. En azından bu onu daha iyi hissettirdi. Hatta bir kaç müşterisi bile vardı. Onlar komşularıydı. Bir an için onların kendisine destek olmak için burada olduklarını düşündü. Victoria malzeme almak için depoya gitti. Burası soğuktu ama malzeme saklamak için güzel bir yerdi. Biraz karanlıktı. Sanırım ışıklar bozulmusdu Çilek almak istiyordu. Ama bulamadı. Aniden bir el omuzlarına dokundu. Döndüğümde bu oydu.Karanlıkta kan çanağına dönmüş gözler. Ona bakamıyordu. Öfkeli bakışlarıyla sanki Victoria'ya işkence ediyordu. Onu boğmaya çalıştı. Victoria koşuyordu. Bağırmaya çalıştı ama başaramadı. Bir anda kendini kaybetti... Uyandığında evindeydi. Onu evlerine götürdüler.Annesi ve babası aşağıda konuşuyorlardı. -Onun için endişeleniyorum, ne yapacağımı bilmiyorum. Annesi ağlamamaya çalışıyordu.
-Bir psikiyatriste danışmak en iyisi sanırım. En azından kendini toparlamasına yardımcı oluyor. Bu onun için çok ağır bir kayıptı. Ama artık onu geri getirmek imkânsız. Çalıştığın klinikte tanıdığınız iyi bir psikolog var mı? Kızımızı emanet edebileceğimiz birisi. -Aslında Mira var. Alanında profesyoneldi. Çok sayıda başarıları var. Kendisi de yumuşak huylu bir insandı. Onu iyi tanırım. Yeni evlendi. Şu anda çalışıp çalışmadığını bilmiyorum. -Ben sadece her şeyin eskisi gibi olmasını istiyorum. Belki de yeterince iyi bir ebeveyn değildim. -Öyle değil, bunu biliyorsun. Sen her zaman onun yanında oldun ve onu destekledin. Her zaman zorluk vardır. Victoria bu konuşmaları duymamış olsa da ailesinin ona ne kadar değer verdiğini çok iyi biliyordu