Douma’nın dudaklarından dökülen o boğuk kıkırtı, öpücüğümün sertliğiyle birleşerek ağzımın içinde yankılandı. Beklemediği bu ani atağım, onun o meşhur, sarsılmaz buzdan duvarlarında derin bir çatlak açmış gibiydi. Geri çekilmedi; aksine, bu meydan okumamı büyük bir iştahla kabul etti. Altın rengi gözlerinin, bir avcıyı andıran o tanıdık ve tehlikeli parıltıyla kısıldığını çok yakından gördüm.Elleri kalçalarımdan yukarıya, sırtımın kavisini takip ederek kürek kemiklerime tırmandı. Beni kendine o kadar sert çekti ki, göğüs kafesimin onun mermer kadar sert ve soğuk göğsüne çarptığını hissettim. Ama garip bir şekilde, bu soğukluk artık beni üşütmüyordu; aramızdaki o tekinsiz çekim, Sonsuz Kale’nin dondurucu havasını bile eritecek bir hararete dönüşmüştü.
Öpücüğümü derinleştirirken, bir eliyle saçlarımı kavrayıp başımı hafifçe yana eğdi. Dişlerinin alt dudağıma değdiği o an, sadece bana özel olan o büyüleyici fısıltısı zihnimin derinliklerinde yankılandı
-"Vahşi bir rüya... Tam da senin gibi. Müritlerimin önünde eğildiği o 'Kutsal Lider' nerede, şimdi seni kollarında tutan bu iblis nerede, değil mi?"
Çenemi tutan parmakları bir an için sıkılaştı. Sanki içimdeki o gizli kıskançlığı, müritlerine duyduğum o sessiz öfkeyi tenimden okuyordu. O gökkuşağı rengindeki gözlerde, insanlara duyduğu o sahte acıma duygusundan eser yoktu; orada sadece sahiplenici, karanlık bir arzu vardı. Bakışları, ruhumun en kuytu köşelerine kadar sızıyordu.
-"Onlar sadece birer gölge," diye mırıldandı dudaklarını benimkilerden sadece birkaç milimetre uzaklaştırarak. "Onlar benim için sadece birer görev, birer araç. Ama sen... Sen benim bu sonsuz ve sıkıcı varlığımda yarattığım tek gerçek şaheserimsin. Onlara asla vermediğim, asla göremeyecekleri bir şeyi senin ayaklarının altına seriyorum: Gerçek benliğimi."