(Dərs bitdikdən sonra, evə gedərkən, Aylin tərəfindən yolu kəsilir.)
- hə balaca işə yaramaz iyrənc yaratığ. Düşdün əlimə.
- m..mən ..
- boşuna üzr istəmə. Səni indi nə üzr nədə başqası qurtara bilər.
(Əlindəki buz parçalarını ona qarşı atmağa başladı.)
(10 dəqiqə sonra, hər tərəfi kiçik-kiçik cızıqlarla dolmuşdu.
Azda olsa qan axırdı. Ayda o vaxtı çox yaxşı xatırlayıram. Hərəkət etdikcə ağrı verirdi.)
- gizlincə get. Yaxalnama anam görməsinn...
- Salam kiçik xanım bu nə haldır?! Niyə, gecikdim üstün başın bu gündədir?
- şey..
- yenə o qızdır?! Müəlliminə zəng edəcəm indi. Onun bir cəza ehtiyacı var.
- ana yox sən əgər müəllimə zəng etxən onda daha pis olacaq. Nə olar mənim xətrimə belə etmə.
- bax qızım sən belə etdikcə o daha çox başına qalxacaq. Əslində günah məndədir...sənin gücsüz doğulmağının günahkarı mənəm...
- yox ana yox.. sadəcə.. sən narahat olma. Mən həll edəcəm.
(Üzündə saxta bir gülümsəmə ilə).
- narahat olma ana. Hər şey yaxşı olacaq. Mən də gücüm olmadan birliyə qatılan ilk insan olaram.
- ah qızım..(ağlayaraq qızını qucaqlayır.)
- nəysə, ana mən yorğunam gedirəm yatmağa.
- gözlə qızım bir yemək yeyəydin,yada yaralarını təmizləyərdik.
- ac deyiləm. Yaralarımda çoxdərin deyil onsuzda. Özüm təmizləyərəm.
- yaxşı.
(Otağıma getdikdən sonra.)
- yetər bezdim bu *******...***** dan əl çəkmir məndən. Mənimlə nə dərdi var bunun. Tapdım mənim tək əksiyim gücümün olmadığıdır.! YETƏR!!!(ağlayır. )
(2 gün sonra).
- yetər qızım. 2 gündür məktəbə getmirsən. Otağından çıxmırsan. Səndən ötrü çox narahat oluram.
(Saxta bir gülümsəmə ilə)
- a ana məndə məktəbə hazırlaşırdım. Yeməkdə nə var?
- ha...
- noldu?
- he..heç nə. Tez hazırlan gəl.
- yaxşı.
(Çıxır).
- ohhh. Son anda. Nəysə.
(Məktəbə hazırlaşır, yemək yeyib çıxır.)
- görəsən gizlin yolla getsəm necə olar? Onda Aylin ilə də qarşılaşmaram.
( qaranlıq, dar bir yola girir.)
