Bölüm 8

Yıllar sonra, büyük bir şehrin kalbinde, pencereleri geniş ve içi kitaplarla dolu sıcak bir daire... Leo, çalışma masasında oturmuş, eski bir defterin sayfalarını karıştırıyordu. Sayfaların arasından, lise yıllarında Ethan ile ayrıldığı o yağmurlu gün Ryan’ın ona uzattığı ıslak mendilin kurumuş amblemi düştü. Leo o günleri hatırlayıp tebessüm ederken, içeriye elinde taze kahve kupalarıyla Ryan girdi.Ryan masaya yaklaşıp Leo’nun omzunun üzerinden deftere baktı ve gülümsedi. "Hâlâ geçmişi mi yad ediyorsun?" diye sordu sevecen bir ses tonuyla.Leo ayağa kalktı, Ryan’ın getirdiği kahveyi alıp onun gözlerinin içine baktı. "Geçmişi değil, Ryan. Beni o karanlıktan nasıl çekip çıkardığını hatırlıyorum. Ve sana olan minnetim, aşkım her gün daha da büyüyor."Ryan kahvesini masaya bıraktı, Leo’nun ellerini narince kavradı ve parmağındaki sade gümüş yüzüğe dokundu. "Sana yıllar önce bir söz vermiştim, hatırlıyor musun? 'Sana ondan çok daha iyi bakabilirim' demiştim. Sözümü tutabildim mi?"Leo, gözleri mutluluktan parlayarak Ryan’a doğru bir adım daha yaklaştı. "Sen bana sadece ondan daha iyi bakmadın Ryan. Sen bana bir insanın bir insanı ne kadar kusursuz, ne kadar incitmeden sevebileceğini gösterdin. Sen benim evim oldun."İki adam, pencerelerinden süzülen akşam güneşinin ışığında birbirlerine sarılırken, geçmişin tüm yaraları tamamen kapanmış, geriye sadece sonsuz ve saf bir aşk kalmıştı. Onların hikayesi, doğru insanın sabırla ve sevgiyle her yarayı sarabileceğini kanıtlayan en güzel roman olmuştu.