Bölüm 7

Aylar mevsimleri, mevsimler ise bir yılı geride bırakmıştı. Lise koridorlarında yankılanan o hüzünlü fısıltılar, artık yerini mezuniyet heyecanına bırakmıştı. Leo ve Ryan, tüm zorlukları ve geçmişin gölgelerini el ele vererek aşmışlardı. Artık üniversite sınav sonuçları açıklanmış ve her ikisi de hayalini kurdukları şehre, yeni bir başlangıca adım atmaya hak kazanmışlardı.Taşınma gününden bir önceki gece, Leo odasındaki son koliyi de bantlarken penceresine hafifçe vuran tıklama sesiyle irkildi. Pencereyi açtığında, aşağıda elinde iki bardak sıcak çikolatayla bekleyen Ryan’ı gördü. Leo gülümseyerek aşağı indi ve bahçedeki eski salıncağa oturdular. Ryan, bardaklardan birini Leo’ya uzatırken gözlerini onun yüzünden ayıramıyordu."Hâlâ inanamıyorum," dedi Ryan, sesi gecenin sessizliğinde yankılanarak. "Yarın bu şehirden, bize acı veren tüm anılardan uzağa gidiyoruz. Sadece sen ve ben."Leo, sıcak çikolatasından bir yudum alıp başını Ryan’ın omzuna koydu. "Sen olmasaydın, o koridorda tek başıma kaybolup gidecektim, Ryan. Bana sadece aşkı değil, cesur olmayı da öğrettin. Yeni evimiz, yeni hayatımız... Bunların hepsi senin sayende."Ryan, Leo’nun saçlarına küçük bir öpücük kondurdu. "Ben sadece kalbimin sesini dinledim. Ve kalbim bana her zaman senin yanında olmam gerektiğini söyledi." O gece, gökyüzündeki yıldızlar sanki bu iki genç ruhun yeni yolculuğunu kutlar gibi parıldıyordu.