Bölüm 5

Zaman, Leo için artık acının değil, huzurun simgesi haline gelmişti. Ryan ile geçirdiği her gün, kalbindeki kırıkları tek tek onarıyordu. Ryan, Leo’ya sadece sevgisini vermekle kalmıyor; ona yeniden gülümsemeyi, sinemaya gitmekten keyif almayı ve en önemlisi kendine değer vermeyi öğretiyordu. Okul çıkışlarında parkta oturup saatlerce konuşuyorlar, yağmurlu günlerde aynı şemsiyenin altında dünyayı unutuyorlardı. Leo, uzun zamandır ilk defa nefes aldığını hissediyordu.Ancak geçmişin gölgesi, tamamen yok olmaya niyetli değildi. Ethan, Leo’yu gerçekten kaybettiğini anladığında içindeki kibir büyük bir öfkeye dönüştü. Leo’nun artık kendisi için ağlamadığını, aksine Ryan’ın yanında gözlerinin içinin güldüğünü görmek canını yakıyordu. Okul partisinde, Leo içecek almak için yalnız kaldığı bir anı fırsat bilen Ethan, aniden onun bileğini kavradı. Gözlerinde pişmanlıkla karışık bir kıskançlık vardı. "Seni gerçekten sevdiğine mi inanıyorsun? O sadece benim bıraktığım boşluğu dolduruyor, Leo. Bana geri döneceksin," diye fısıldadı. Leo’nun gözlerinde eski korkudan eser yoktu; bileğini hızla geri çekti ve "Sen hiçbir zaman sevmeyi bilmedin, Ethan. Ryan ise bana sevilmenin ne demek olduğunu gösterdi," diyerek arkasını döndü.