Bölüm 7

Güne başlamak için pekte iyi bir gece değildi değil mi? Kollarında sulanan çiçeklerin ağlama sesleri hatırlatırdı yeni doğmuş bir bebeği. Sahi bebek neredeydi? Bu çiçeklerde neler vardı? Kadın, bir kadın. Çırılçıplak ve yapayalnız. O kadın kimdi? Ne olduğunu bilmiyordum fakat kim olduğunu tahmin edebiliyordum. Tahminimce o bendim ve benden öte biriydi. O kadın çıplaktı çünkü yoktu bir duygusu. İsyan edebilecekken bile susup otururdu. Çünkü yoktu duygusu. Kadın bir kahve koydu bana. Balkondaydım, balkon küçük ama ferah. Önündeki ağaçlardan hiçbir şey gözükmez iken bana baktı kadın yeniden. Bu... Neyse anladın işte. Kadın bana dedi ki "Mutsuzum işte. Çıkamadım şu depresyondan. Depresif olmak iyi midir? Bilemiyorum, gerçekten ne yapacağım, nasıl yapacağım bilemiyorum. Ama kime de yapacağım o var. Belki kimsesiz evlerde yokluğumla buluşurum. Ahududu da ister misin kahvenin yanına?" Diyeceklerimi unutmuştum ama hislerim belliydi. Ayağa kalktım birden ve kadın düşürdü elindeki ahududuları eve hislerimle birlikte. Elinden tuttum kadının ve çektim bomboş salona. Bir iki hareketten sonra zihnimizde aynı karanlık klasik beste çalmaya başladı. Ellerimiz birbirimizin belinde hafif danslar. Hayır, hayır şarkı hızlandı ve bizde hızlandık. Ben onu, o beni döndürür iken gülüyoruz. Müzik sona geliyor. Son gülüşlerimiz. Kadın beni döndürürken şarkı birden bitti. Kadın birden yok oldu. Yok olmuştu. Savrularak geldim ben yaşadığım gerçekliğe. Düştüm koltuğun birine. Kadının olması gereken yerde ise bir ayna vardı.