Kuzgun Oluğu, haritaların bile unutmak istediği, gökyüzünün her zaman küskün durduğu bir yerdi. Kasaba, üzerine çöken o bitmek bilmeyen sis yüzünden renklerini yitirmişti. Alis, taşındıkları evin önündeki yokuşu çıkarken elindeki market poşetleriyle rüzgara karşı mücadele ediyordu. Tam köşeyi dönerken ayağı kaydı ve içindeki elmalar çamurlu asfalta saçıldı.
"Hadi ama, şimdi değil," diye mırıldandı Alis. Eğilip elmaları toplamaya çalışırken, görüş alanına bir çift siyah bot girdi. Birisi, inanılmaz bir çeviklikle elmaları toplayıp poşete geri koymaya başlamıştı bile.
Daniel: "Dikkat etsen iyi olur. Bu yolların şakası yoktur."
Alis başını kaldırdığında, dondurucu havaya rağmen üzerinde sadece ince bir ceket olan, solgun ama oldukça yakışıklı bir çocukla karşılaştı.
Alis: "Teşekkür ederim. Bir an nereden çıktığını bile anlamadım, sisin içinden belirdin sanki."
Daniel: (Hafifçe gülümsedi ama bakışları mesafeliydi) "Buralarda sise alışman lazım. Ben Daniel. Üst sokakta oturuyorum."
Alis: "Ben de Alis. Yeni taşındık. Yardım için sağ ol Daniel."
Daniel sadece başıyla selam verip sessizce uzaklaştı. Alis arkasından bakarken, çocuğun ıslak zeminde yürürken neredeyse hiç ses çıkarmadığını fark edip ürperdi. "Garip," diye düşündü, "Kuzgun Oluğu’ndaki herkes mi bu kadar sessiz?"
Ertesi gün okul koridorları, her zamanki lise kalabalığıyla dolup taşıyordu. Alis dolabının şifresiyle uğraşırken, yanında enerjisi yüksek bir kız belirdi. Bu Lily’ydi.
Lily: "Yeni kız sensin, değil mi? Ben Lily. Koridorun bu tarafı biraz lanetlidir, dolabın kapağı bazen takılı kalır."
Alis: (Gülümseyerek) "Gerçekten mi? Şimdiden fark ettim. Ben de Alis, memnun oldum."
Lily: "Memnun oldum Alis. Hadi gel, ders başlamadan sana kantini ve kaçman gereken yerleri göstereyim. Burada tek başına dolaşırsan sıkıntıdan patlayabilirsin."
Lily, Alis’e okul hakkında birkaç dedikodu anlatıp onu güldürdü. Öğle arasına kadar beraber vakit geçirdiler. Lily’nin samimiyeti, Alis’in kendisini daha rahat hissetmesini sağlamıştı.
Lily: "Seni bizimkilerle tanıştırmalıyım. Kantinin o gürültüsünden nefret ederiz, genelde arka bahçedeki eski çardakta oturuyoruz."
Birlikte bahçeye çıktıklarında, Lily onu dört kişilik bir grubun yanına götürdü. Alis, masada dün akşamki çocuğu görünce duraksadı.
Lily: "Selam millet! Bakın kimi buldum. Alis kasabaya yeni taşınmış, koridorda kaybolmak üzereyken onu kurtardım."
Dean: (Elindeki madeni parayı çevirirken sırıttı) "Hoş geldin Alis. Lily birini sahiplendiyse kurtuluşun yok demektir."
Rose: (Nazikçe gülümsedi) "Selam Alis, ben Rose. Bu da James."
James: "Hoş geldin. Lily genelde yeni insanlara karşı bu kadar sıcakkanlı değildir, şanslısın."
Alis: (Daniel’a bakarak) "Aslında... biz dün gece Daniel ile tanışmıştık. Elmalarımı kurtarmıştı."
Lily şaşkınlıkla bir Daniel’a bir Alis’e baktı. Kaşlarını hafifçe çattı ama hemen ardından gülümsedi.
Lily: "Gerçek mi bu? Daniel, neden hiç söylemedin? Genelde yabancılara pek selam bile vermezsin."
Daniel: (Sakin bir sesle) "Önemli bir şey değildi Lily. Sadece karşılaştık."
Alis: "Biraz tesadüf oldu. Ama bir şey soracağım; hepiniz neden bu kadar sakin duruyorsunuz? Yani, okulun kalanı resmen karnaval yeri gibiyken siz burada sanki bir film çekimindeymişsiniz gibi duruyorsunuz."
Dean: "Belki de sadece gürültüden hoşlanmıyoruzdur Alis. Baş ağrısı yapıyor."
Alis: "Olabilir. Yine de, hepiniz çok uyumlu görünüyorsunuz. Hatta az önce zil çaldığında hiçbiriniz saate bakmadınız ama aynı anda ayaklandınız. Biraz... ürkütücüydü."
Lily: (Alis’in koluna girdi) "Buna 'grup senkronizasyonu' diyoruz tatlım. Zamanla bize takıla takıla sen de alışırsın. Hadi, ders başlıyor."
Alis onlarla yürürken koridordaki diğer öğrencilerin bu gruba yol açtığını, sanki etraflarında görünmez bir duvar varmış gibi kimsenin onlara çarpmadığını fark etti. Her şey çok sıradan görünüyordu ama Alis’in içindeki bir ses, bu arkadaş grubunun sadece "popüler çocuklar" olmaktan çok daha fazlası olduğunu söylüyordu.
