Düğün salonunun tavanından sızan soluk ışık, yerdeki kan gölünü aydınlatıyordu. Baran, karısının cansız elini tutarken hıçkırıkları salonda yankılanıyordu. Dimitri ise kolundan akan kana rağmen dişlerini sıkmış, dizlerinin üzerinde "Patron" denilen o gölgeye bakıyordu.
Patron, elindeki siyah deri eldiveni çıkarıp yüzsüzce elini uzattı: "Süre doluyor çocuklar. Kuzey’in kalbine giden kurşun onu her saniye ölüme yaklaştırıyor. Ya şimdi bu eli öper ve arkadaşınızı yaşatırsınız, ya da üçünüz de bu salonda çürürsünüz."
Dimitri, Kuzey’in yerde cansızca yatan bedenine baktı. Görsel'deki o lider, o yıkılmaz aslan şimdi bir kan gölünün ortasındaydı. Dimitri, Baran’ın omzuna dokundu: "Kuzey için... Baran, yaşamak zorunda."
Baran, gözlerindeki tüm yaşları silip nefretle ayağa kalktı. Patron’un önünde eğilirken ruhunu teslim ediyor gibiydi. O eli öptüler. Bu, sadakat değil; bir intikam yemini gizleyen en büyük aşağılanmaydı.
Patron pis bir gülüşle arkasını döndü: "Güzel. Ambulans yolda. Şimdi Kuzey’i hastaneye bırakın ve bu şehirden defolun. Bir daha yan yana gelirseniz, yarım bıraktığım işi tamamlarım."
Saniyeler sonra askerler geri çekildi ve salona ilk yardım ekipleri daldı. Kuzey, nabzı neredeyse durmuş bir halde sedyeyle Viyana Devlet Hastanesi’ne kaldırıldı. Ameliyat saatler sürdü. Doktorlar dışarı çıktığında Dimitri ve Baran’ın yüzüne bakamadı: "Kurşunu çıkardık ama kalbe çok yakındı. Beyne oksijensiz kalma süresi uzun oldu. Arkadaşınız derin bir komada. Uyanıp uyanmayacağını sadece zaman gösterecek."
Hastane koridorunda iki dost son kez birbirine sarıldı. Baran, karısının cenazesini almak ve bu şehirden uzaklaşmak için arkasını döndü. Dimitri ise yaralı kolunu sarıp karanlık sokağa doğru yürüdü.
Ekip dağılmış, Kuzey bir makineye bağlı kalmıştı. Patron, her şeye çöktüğünü sanıyordu; ama unuttuğu bir şey vardı: Aslan ölmeden, ormanda krallık ilan edilmezdi.