Asansörden çıktıkları an, Konsey'in profesyonel temizlik timiyle burun buruna geldiler. Koridorda anında kör edici bir çatışma başladı.
Dimitri, sırtını duvara yaslayıp iki elindeki susturuculu silahlarla koridorun sol kanadını ateş altında tutarken bağırdı: "Kuzey! Bu adamlar sıradan koruma değil! Konsey'in en tepesindeki tetikçiler! Biz burada takılırsak Thomas’ın helikopteri kalkacak!"
Baran, kulaklıktan binanın haritasını güncelledi: "Kuzey, sağ taraftaki acil çıkış merdivenleri doğrudan çatıdaki helikopter pistine çıkıyor! Dimitri koridoru tutarken sen yukarı fırlamalısın! Helikopterin motorları çalıştı, son 2 dakikan var!"
Kuzey, görsel deki o yara izli yüzünü gizleyen kapüşonunu geriye attı. Gözlerindeki altın sarısı ateş, babası Eren'in ve amcası Bilal'in ruhundan gelen o bitmek bilmeyen güçle harmanlanmıştı. Dimitri’ye baktı; Dimitri başıyla "Git, bu piçler bende!" işareti yaptı.
Kuzey, bir aslan çevikliğiyle sağa doğru fırladı. Önüne çıkan ilk tetikçinin bileğini kavrayıp havada kırdı, adamı merdiven boşluğundan aşağı fırlatarak hızla basamakları tırmanmaya başladı. Her basamakta, 15 yıldır kalbini kavuran o acı katlanarak büyüyordu.
Çatı katının ağır çelik kapısını tekmeyle açtığında, Londra’nın o dondurucu ve fırtınalı rüzgarı yüzüne çarptı. Yağmur sicim gibi yağıyordu. Pistin ortasında, pervaneleri hızla dönen siyah bir helikopter duruyordu.
Ve helikopterin kapısına tutunmuş, yukarı binmeye çalışan yaşlı, bastonlu o adam: Sir Thomas.
Kuzey, görsel 'deki o ölümcül ve heybetli duruşuyla pistin ortasına doğru yürüdü. Silahını doğrudan Thomas’ın kalbine hizaladı. Rüzgarın uğultusunu bastıran buz gibi bir sesle haykırdı:
"O helikopter senin tabutun olur Thomas! Oyun bitti!"
Sir Thomas yavaşça arkasına döndü. Yüzünde, bir önceki bölümde Kuzey'in bıraktığı o derin kanlı çizik duruyordu. Çaresizlik ve korku içinde Kuzey’in o parlayan tek gözüne baktı. Kaçacak hiçbir yeri ka
lmamıştı.