Melis yoktu.
En azından artık bu isimle anılmıyordu.
O şimdi sadece Bir Gölgeydi.
Ve gölgeler asla ışıkta doğmaz.
Yeni bir şehir…
Yeni bir yüz…
Ama eski bir karanlık.
Bir kasaba: Kaşkar.
Kaybolan çocuklar,
deliren yaşlılar,
ve her gece kulaklarda yankılanan bir fısıltı:
> “O geri döndü…”
Kimse kimin döndüğünü bilmiyordu.
Ama Melis biliyordu.
Çünkü geri dönen oydu.
Artık yalnız değildi.
İçinde konuşan biri daha vardı:
Defter.
Boştu ama… bazen kendi kendine yazılar çıkıyordu.
İlk sayfada bir cümle belirdi:
> “BİRİNİ SEÇ.”
“YENİ KUYU SENİNLE AÇILACAK.”
Melis gözlerini kapadı.
Bir isim aklına düştü.
Tanımadığı halde hatırladığı bir ses:
“Zeynep…”