Bölüm 1

Kitaplar bize ne çok şey anlatır değil mi? Yalnızca anlayanlara.Ne çok şey yaşatır. Sadece okumasını bilene. Ama bazen biz anlamayız ne demek istediğini bize ne anlattığını. Bazen de o kadar ağır gelir ki anlamak istemeyiz. Ama tüm bunlar hayatın ağır gerçekleridir. Ve bende bu ağır gerçeklerin altında ezilmiş biriydim sadece. Ama kendimi ne zaman kötü hissetsem benim üstümdeki o ağırlığın misliyle fazlasını omuzlarında taşıyıpta hala dimdik ayakta duran insanları hatırlatıp dururum kendime. Bu insanlar bile dimdik ayaktayken benim yıkılmaya hakkımın olmadığını. Ya o insanlar çok güçlüydüler ya da ben çok zayıftım. Belki de kırılgan olan bendim. Ama yine de annem ve babamın yanımda olmasını isterdim. Yanımda olmasalar bile hayatta olduklarını bilmek bana bir umut kaynağı olurdu. Ama benim umudum da zayıflığım da 17 yaşımda üflediğim o mumun dumanıyla birlikte yok olup gitmişti. Ve geriye sadece hayal kırıklığı kalmıştı. Bende o an kendime bir söz vermiştim. Bir daha hayal kurmayacağıma ve ne olursa olsun dimdik ayakta duracağıma dair bir söz.