Benim bir ailem yoktu. Benı mutlu eden bir şey de yoktu. Annem ben kucukken ölmüş babamda terk etmişti. Merak etmiyordum,babamin kim olduğu umurumda bile değildi. Çünkü terk edilmiştim. Hemde minicik bir çocukken..
21 yaşındayım. Fakat yapayalnız. Şu ana kadar hiç kimsem olmadi. Ailenin yanı sıra arkadaşım bile olmadı. Okulda küçük görüldüm, iftiralara maruz kaldım. Ancak hiçbir zaman yenilmedim,yenilmem. Bir şeye başlarsamda asla vazgeçmem, kazanırım. Sosyalligi sevmem ve kimseye guvenemem, duygusuz gorunuyorum ancak cok duyguluyum kimse bunun farkinda degil. Bazen icten ice uzuluyorum fakat bunu asla disima yansitmam. Ben buyum, duygularimi saklarim.
Her zamanki gibi evdeydim. Dusumu almistim oturuyordum. Bunalmistim ve disari ciktim. Sokakta oynayan cocuklar onlara bakan aileleri hic umrumda degildi fakat bazen elimde olmadan ozeniyor, neden bu kadar sansli olmadigimi sorguluyordum. Herhangi bir işim yoktu. Ancak bir yerlerden para buluyordum. Ayrica adim Deniz. Annemin koydugu o isim. Deniz. Ismimi cok seviyorum cunku o ismi bana annem verdi.
Annemin oldugunu amcamdan ogrenmistim. Bana hic bakmasada ilgilenmesede arada konusabiliyorduk. Bana annemin bir trafik kazasi gecirip oldugunu anlatmisti. Bu olurken henuz 4 yasindaydim. Babam tarafindan terk edildigimde ise 1. Annem olmeden once bana bir toplantiya gittigini soylemisti. Sonrada olum haberi gelmisti. Bi tik garip geliyordu, birden ortaya cikan toplantilar ve bi anda yok olmalari. Garipti, gercekten garipti. Umrumda olmasa bile merak ediyorum, babam beni neden terketti? Hemde durduk yere. Terk edildigim gun babamin gidisini hissetmistim. Aklimda bagirarak aglayisim ve tanimadigim bir kadinin cigliklari var.
Bu zamana kadar umrumda olmadi. Ama mantikli dusununce merak ediyorum. Ne olursa olsun babami bulucam ve bu olayi cozecegim. Kararliydim....