-Bir insana hayat arkadaşının gitmesi(annesinin) ne kadar koyabilir ki?...
"Ezel..." diye bağırdı annem, korkmuş ve şaşkın bir sesle. "Efendim annem." dedim. ses gelmedi. Daha fazla bağırdım, ses gelmedi. Tekrar tekrar bağırdım. Silah sesinden başka ses duymadım. Silah sesiyle beraber kuşlar çırpınmaya başladı. Silah sesi, kuşların çırpınma sesi ve... Annemin çığlığı. "Anne?" " Anne, nerdesin?" diye evin içinde gezinmeye başladım. İçimden "Umarım annem değildir, umarım annem değildir..." diyerek dua etmeye başladım. Ancak duamın hiç bir işe yaramayacağımı içimdeki çocuğa anlatamıyordum. Kafamı balkondan aşağı sarkıttım ve... Annemin ölü bedeninin yerde olduğunu gördüm. "Anne..." dedim ağlayarak. Komşular sesi duyup çoktan annemin yanına inmişlerdi. Annemin cansız bedenini görmek kadar kötü ve psikolojik bir şey yaşamamıştım. Evet, artık bir kız annesiz ve babasız bir şekilde yaşayacaktı. Zaten babasız yaşıyordum, ama babam ölmemişti. Benim için ölmüştü... O sadece yeni karısı Zuhal ve çocuğu Ayla ile birlikte. Ama benim için o ölü birisi olduğu için artık onu umursamıyorum. Aradan yıllar geçmişti. Annemin ölümü benim için hiç alışılmadık bir şeydi. Daha önce çok kişi kaybetmiştim. Ama hiç biri annemin ölümü kadar acılı değildi..