Çok bulutlu bi gecenin ardından karargahtan eve dönüyorum. Kapıda beni babam karşıladı ' Görev nasıldı?'. Bende iyi geçti diye geçiştirdim.
Çok yorgundum, babam yemek hazırlamıştı umutlu yüzüne bir kere baktım ama sahi ne zaman yemek yediğimi hatırlamıyordum. Odama geçmeden kardeşlerim Marinette ve Marciye baktım çok huzurlu görünüyorlardı. Odama geçtim Birlikten yine mesaj gelmişti rapor istiyorlardı benden her şeyin yolunda olduğunu söyleyip yolladım. Aklım hala beş karış havadaydı ve de dağınık olanları düşünüp duruyorum annemsiz 16 yıl ve sağlıksız bedenimle daha ne kadar yaşayabilirim diye düşünüp durdum, babam her gece bir umut var diye yanıma gelip beni destekliyor ona cidden çok şey borçluyum. O gece aklım sadece annemdeydi sonra uyuyamayıp evin alt bodrumuna inmeye karar verdim. Babam annemle ilgili ne varsa her şeyi kilitleyip bize göstermezdi ama ben artık bazı gerçekleri görmek istiyordum. Aşağısı çok da karanlık değildi bir müddet gezindim ve bir kutu dikkatimi çekti aslında çok iyi kamufle edilmişti gözlerimin onu görmesi bile bir mucize, tozlu kumaşın ardından çok iyi korunmuş bir kutu buldum içine açtım bir defter vardı annemin ismi Qin Marin yazıyordu , içini karıştırdıkça tuhaf çizimlerle karşılaştım ve deneylerle bunlar ne anlama geliyor hiç bir fikrim yoktu ama sonradan yarım bırakıldığını fark ettim. Annem Marin içine günlük gibi şeylerde yazmıştı bir tanesinde;
Sevgili kızlarım Mariyen, Marinette,Marta bu defteri size bırakıyorum içinizden birinin araştırmamı tamamlayacağınıza inanıyorum. Deneyin çoğunu kendi bedenimde yıllardır taşıyorum ve filiz vermeye başladı mavi saçlarınızı benden aldınız kızlarım ve diğer aile üyelerinizde DNA'ları değiştirilmiş bir şekilde daha güçlü olduklarının ve saçlarının renkli olduklarını biliyorsunuz. Peki ya neden dediniz mi hiç? Savaş zamanları ailemizin kullandığı bir formülün üstünde oynadım ve askerlerin daha da güç kazanacağı bir şeye dönüştürdüm tabi bu bazı değişimler vücutlarında bazı şeyleri değiştirdi ama benimde işime yaradı o formülü kullananların artık kim olduklarını bilebiliyor ve ailenizin kimden olduğunu bulabilirdiniz. Neyse lafı uzatmadan bedenimin artık daha fazla dayanamayacağının farkındayım bu yüzden sizi doğurabileceğimi umut ediyorum bu defterde Kutsal Kan adını verdiğim o kanın formülü bulunuyor ama daha tam tamamlanmadı zekam illaki birinizde uyanacak ve yeniden Kutsal Kanı yapabileceğinize eminim. Yapabileceğine eminim kızım Mariyen doğduğun andan itibaren içim seninle dolup taşıyor , içim her daim sen yapacaksın diyordu sen olmasan bile kardeşlerinden biri bunu yapabilir. Defteri kullanın ve Kutsal Kanı tamamlayın ama dikkatli olun işin içinde ölüm var biliyorum ama ailenize asıl güç bununla gelecek dünya gerçekten de bu kanın peşinde canınız pahasına koruyun ve yaşatın.
Gördüklerime inanamıyordum böyle bi şeyi babam bizden saklamıştı ama neden ? neden! Olanları bi kenara bırakıp defterle birlikte odama çıktım. Gece pek de güzel geçmemişti sürekli defterde yazanları düşündüm. Annemin söz ettiği zeka neydi? Sabah olmuştu kahvaltıya indim aynaya bakmadım yine çok cılızdım güçsüz olunca bi hiç gibi hissediyorsunuz. Lanet liseme tekrar gitmem gerekiyor,bu cılız bedenimle bile bir Mareşal olmak istiyordum ama bu imkansız gibiydi gittiğim lise normal bi lise değildi çoğunlukla askeri eğitim veren bi liseydi zorlu ve gerçekten canınızın çıkacağı eğitimler verilirdi. Ben her daim kalırdım teneffüste aklım bi an deftere gitti annemin bahsettiği Kutsal Kan sonuçta belli kişilerin içindeydi tek yapmam gereken düzeltmekti derslerim fena sayılmazdı hatta derslerim olmasa bu cılız bedenimle çoktan sınıfta kalmıştım bile sonra uzaktan kuzenlerimin geldiğini gördüm onlar bu tür faaliyetlerde çok iyilerdi ben ise kenarda izlemek zorundaydım. Haklarını yemiyim bazı kuzenlerim hep yanımdaydılar benim onlar bi gün iyileşeceğimi ve beraber kapışıçağımızı söylüyorlardı. Özellikle kuzenim Mutlu benim biricik arkadaşım gibi göz kırptıktan sonra antrenmana geri döndü. Neyseki gün erken bitti ve eve gittim. Yolda düşünceler beynimi yedi hayatımı sürekli düşündüm ve artık bi şeyleri değiştirmeliyim diyordum akşam yemeğini zorda olsa yedim babam çok mutlu olmuştu bol bol sarıldı bana sonra ise yatağa girdim ve ne olduysa telefonu yere fırlattım kriz geçiriyordum yine sonra defteri elime alıp doğruca bodruma koştum arkamdan kapıyı kitledim. EVET! Annemin dediğini yaşatacaktım bodruma doğru ilerledikçe burada bi laboratuvar olduğunu fark ettim. Allah'tan daha ne isteyebilirdim ki çok geçmeden bodrumu düzenledim bana tıbbi malzeme gerekliydi!
Okuldaki laboratuvara gizlice girip gerekenleri aldım ve de bi kaç deneyi orda hallettim. Gözüm dönmüştü artık sanki o defter bana büyü yapmıştı aklımda sadece Kutsal Kanı oluşturmak vardı, ilkin kendi kanımda deneme başlattım sonra laboratuvara girip nerdeyse herkesinkisini incelemeye başladım sonra ortak bi gen buldum onu incelemeye alıp araştırmalara devam ettim. Bu yolculuğa kendi başıma çıkamayacağımı anladım bi yardımcıya ihtiyacım vardı ama ben arkadaş edinemezdim bu tür bilgileri bi insanla paylaşmak aptallık olurdu en sonunda yapay bi yardımcı yapmakta buldum adını koymuştum adı SIA o benim en yakın dostum olucaktı artık üstelik onu programlarken hem daha da çok şey öğrendiğimi fark ettim bilgiye doyamadım daha da fazlasını istedim en sonunda SIA' yı bitirdim. Bir senem böyle geçmişti ama pişman değildim dışarıda babam benim hakkımda endişeleniyordu ama iyiydim. Sonunda deneyde anahtar bi gen buldum ama çok tehlikeliydi cidden ya bedenim kabul edicekti ya da beni öldürecekti adı üstünde Kutsal Kan öyle herkesi kabul etmez.
Artık 17 yaşındaydım geçirdiğim yılları ve güçsüzlüğümü hatırladım artık bu kan sayesinde bedenim normal bi insanınkinden bile güçlü olucaktı. Ölüm umrumda değildi annema olan sadıklığım beni bu yerlere getirdi ve içtim …
Bir şey olmasını bekledim ama olmamıştı en azından ölmedim dedim ve belki bir buçuk yıl sonra bodrumdan çıktım. Nasıl göründüğümü merak ettim ama bakmayı bile tenezzül etmedim. Babamla göz göze geldim bir an dondu ve bana doğru koştu ve sarıldı sonra ise bağırmaya başladı ' Aklını kaçırdın değil mi ? bir daha hiç çıkmayacaksın zannettim 1 buçuk sene seni bekledim' sonra ise dayanamayıp yere kapaklandı ve ağlamaya başladı. O sırada bile hala elimi tutuyordu sonra uyandım gibi hayatımı hatırladım eve biraz daha uzun baktım kardeşlerimi hatırladım birdenbire o defter bana çok şey yapmıştı.
Sabah olmuştu ve ben ilk kez kendimi aç hissetmiştim bu nasıl olabilir dedim gerçekten çok açtım hemen aşağı indim ve babama baktım 'Baba çok aç hissediyorum canım etli bir şeyler çekiyor' dedim. Dondu kaldı karşımda sonra hemen başını salladı çok mutlu gözüküyordu hemen dolaptaki eti çıkardı ve güzelce pişirdi yanına pilavda istiyorum diye ekledim. Masada onu beklemek bile ayrı bir mutluluk veriyordu tabakları önüme koydu ve ilk kez hepsini bitirdim babam şaşkınlıkla izliyordu telefonunu çıkardı fotoğrafımı çekip kardeşlerime attı, kendimi çok zinde hissediyordum babam yanıma geldi ve' Aferin 'dedi. Bende ona ' Bugün okula gitmek istemiyorum baba çok iyi hissediyorum, hatta spora götür beni denemek istiyorum' dedim. Kabul etti, yolda aklıma birden kan geldi o işe yaramış olabilir mi? Kan beynime sıçradı evet işe yaramıştı eve döner dönmez bakmalıydım. Spor salonu test etmek için mükemmeldi eğer bedenim ağır kaldırmaya başlarsa işe yaramış demektir. En ağırından yanıma bir halter aldım ve tuttum bir anda çok hafif hissettim ve hepsini kaldırmayı başardım. Hatta indir kaldır bile yapıyordum kaslarıma baktım git gide daha belirgin oldular vücudum git gide kilo almaya alışık hale geldi bunu herkesten saklamalıyım dedim içimden sonuçta bir prototip dedim içimden daha iyisini yapabilirim hala dedim. Artık eski Mariyen yoktu farklı bir insan bulacaklardı karşılarında git gide gelişip Kutsal Kanı taşıyan yegane kişi olacaktım bu kanla neler neler yapabilirdim ki?